Nooit meer op kerstavond in de slagerij

Slagerij Ben Cornelissen uit Nijmegen is al ruim honderd jaar eigendom van de familie. Maar de huidige generatie wil het bedrijf niet overnemen. De kinderen zijn ambitieus en willen iets anders met hun leven.

Ben Cornelissen (58) is sinds 1976 slager in Nijmegen. Zijn opa opende in 1898 een winkel in de binnenstad. Nadat het pand in 1944 werd verwoest door het bombardement op Nijmegen, verhuisde die naar een winkel iets buiten het centrum. Cornelissen runt tot op de dag van vandaag de slagerij in hetzelfde pand.

De vier kinderen zijn inmiddels allemaal het huis uit, en gaan hun eigen weg. Drie van hen zijn inmiddels afgestudeerd, twee van hen werken. De jongste, Lotte, studeert nog. Allemaal brachten ze een deel van hun studie door in het buitenland.

Waarom wil geen van deze kinderen de slagerij van hun vader overnemen? ,,Alles draait om de winkel. Het is keihard werken en de klanten zijn soms vervelend'', zegt zoon Bart (30). ,,Ik kan me niet zo dienstbaar opstellen.''

,,Ik heb nooit interesse gehad in de zaak'', zegt dochter Noortje (24). ,,Ik hoef niet de hele dag satéprikkers door een stuk vlees te prikken.''

Maar de desinteresse voor het bedrijf van hun vader heeft nog een andere oorzaak. Doordat de familie altijd boven de slagerij heeft gewoond, moesten de kinderen meehelpen. ,,Natuurlijk kom je daartegen in verzet'', zegt Bart, ,,maar het had eigenlijk geen zin. Je moest toch wel meehelpen. Het werk had een enorme impact op het gezinsleven. Dat wens ik mijn eigen familie niet toe.''

Vooral rond de kerst was het hard werken. Waar andere families de dag voor kerstavond al onder de kerstboom zaten, stond de familie Cornelissen nog in de slagerij. ,,Ik was al het huis uit en woonde in Frankrijk'', vertelt Bart. ,,Een paar dagen voor kerst kwam ik thuis en werd er van mij verwacht dat ik mee zou helpen in de winkel.''

Cornelissen heeft zijn kinderen nooit onder druk gezet om daadwerkelijk de zaak over te nemen. ,,Ik wil dat ze gelukkig worden'', zegt Cornelissen. ,,Dat kan alleen als je de dingen doet die je leuk vindt.''

Zelf heeft Cornelissen het nooit als een straf ervaren dat hij de zaak van zijn vader heeft overgenomen. ,,Ik vind voedingsmiddelen prachtig.''

,,Mijn man beschouwt zijn werk als een hobby '', zegt echtgenote Jet Cornelissen. Voor haar ligt dat anders. Zeven jaar stond ze voor de klas, maar toen ze trouwde sprak het als vanzelf dat ze ook in de slagerij ging werken. ,,Ik vind het een zwaar bestaan'', zegt ze. ,,Je kan beter een grote knecht zijn dan een kleine baas.'' Ze geeft de kinderen dan ook groot gelijk dat ze het bedrijf niet overnemen.

Doordat het ondernemen en het harde werken hen met de paplepel is ingegoten, zijn de kinderen erg ambitieus. ,,Door die ondernemingsdrang zijn we denk ik ook allemaal naar het buitenland geweest'', zegt Joep (29). ,,We weten wat werken is.''

Het is nog onduidelijk wat er met de slagerij gaat gebeuren als Cornelissen met pensioen gaat. ,,We zijn aan het onderzoeken of het rendabel is om het bedrijf te verkopen'', zegt hij. ,,De supermarkten vormen een enorme concurrentie en die zal alleen maar toenemen.'' Want waren er voor de Tweede Wereldoorlog nog 120 slagerijen in Nijmegen, nu zijn dat er nog maar zes.