'Deserteur' op de Grebbeberg verdient een monument

In de meidagen gaan onze gedachten weer terug naar de Duitse inval in ons land. Een dramatische gebeurtenis uit die tijd vraagt nog steeds om onze aandacht. Het betreft een peloton van het Nederlandse leger dat met zijn antitankgeschut ergens op de Grebbeberg stond. Contact met de eigen legereenheid was vrijwel onmogelijk. Radio- en telefoonverbindingen stelden toen niets voor. De enige verbindingsmogelijkheid was per motor-ordonnance. Deze kon de legereenheid niet terugvinden. Die eenheid was te goed gecamoufleerd of verplaatst.

Bij de nadering van het Duitse leger overwoog de pelotonscommandant, een sergeant, of zij ook niet zouden moeten terugtrekken. Zij trokken terug richting Randstad en meldden zich bij de dichtstbijzijnde kazerne. Daar was een generaal aanwezig die hoorde van de terugtrekking van het geschut. Zij conclusie stond vast: hier was sprake van desertie.

De sergeant moest voor een krijgsraad verschijnen en werd wegens desertie veroordeeld. Want zo had de generaal besloten. Hij wilde een voorbeeld stellen om mogelijke verdere deserties te voorkomen. De verdediging was toebedeeld aan een jonge, onervaren officier, die geen partij was tegenover de vastberaden generaal. De laatste uren, in afwachting van het vuurpeloton, moeten een hel zijn geweest voor de sergeant.

Hier ligt een mooie taak voor het openbaar ministerie, dat zich zo graag bemoeit met militaire zaken. Eerherstel voor de sergeant die op dubieuze gronden is gedood door zijn eigen leger, is wel het minste dat het OM kan nastreven. En toch zeker een monument op de Grebbeberg voor dit dienstplichtige slachtoffer van militaire willekeur. Haast is wel geboden, want de meeste getuigen lopen op hun laatste benen.

OM, doe je best!