Fragment

Klaas Drupsteen: Maar laat die exacte wetenschap, de sterrenkunde, laat die genoeg ruimte voor het mysterie? Vincent Icke: Jazeker, want je wilt natuurlijk weten waarom het zo is dat alle dingen altijd omlaag vallen en- Drupsteen: Maar dan wil je het mysterie juist kleiner maken want-

Icke: Nee hoor, nee daar wordt het absoluut niet kleiner door.

Drupsteen: Nee?

Icke: Nee, welnee. Hoe meer begrip, hoe meer schoonheid. En dat is... We hadden het er net over: je ligt op je rug naar boven te kijken en je ziet dat van nacht tot nacht de maan op verschillende plaatsen tussen de sterren staat, dat die maan van schijngestalte verandert. Volle maan, halve maan, de hele rataplan... al die regelmaat die er in zit. Je ligt aan het strand, je merkt op een gegeven ogenblik dat het hoog water en laag water iets met de richting van die maan te maken heeft en je denkt: hoe zit dat toch joh? En op een gegeven ogenblik kom je daar achter, hoe dat werkt.

Drupsteen: Ja.

Icke: Daar wordt het toch alleen maar mooier van?

Drupsteen: Maar dan is het toch geen mysterie meer?

Icke: Jazeker wel.

Drupsteen: Toch wel?

Icke: Ja, ik vind van wel. Ik vind van wel. Want dat hele samenstel enzo dat is van... ja... kijk het is natuurlijk niet zo als je het woord mysterie opvat, zoals veel mensen dat wel doen, met het per definitie onbegrijpelijke.

Drupsteen: Ja, dat doe ik een beetje ja,

Icke: Okee, dat mag best, daar is niks mis mee.

Drupsteen: Mijn fout.

Icke: Nee, dat is geen fout! Dat is helemaal geen fout, dat is een opvatting van wat dat woord betekent. Ja... we spreken natuurlijk in taal, dus dat is altijd een beetje vaag, maar het is een kwestie van waar je je tot aangetrokken voelt. Als je je aangetrokken voelt tot de dingen die per definitie niet verklaarbaar zijn - of die überhaupt bestaan is een tweede, maar goed - dan zie je mysterie in die vorm. Voor mij is het verklaarbaar zijn van dingen juist bijzonder.

Plein Publiek, NCRV, 747AM, 13 augustus, 10.02 - 11.30.