Hollandse kost

Wat mij betreft heeft onze autorit naar het warme zuiden -heen en weer terug- drie vakantiehitjes opgeleverd.

Op 3: 'The Look Of Love' door Dusty Springfield, op 2: 'Misread' door Kings of Convenience en met stip op 1: 'Waar Zijn De Sterren Aan De Hemel?' door Huub van der Lubbe's dichtersclubje Concordia. Mijn kinderen van tien, acht en zes konden Dusty goed verdragen, vonden de Kings 'nogal saai', maar kregen op den duur wel alledrie een sikje van die sterren van Van der Lubbe. Dat wil zeggen: van mijn poging het net zo mooi als Huub te zingen. Ze hadden er sowieso de smoor in dat het mij niet was gelukt de hitjes van Maroon 5 en D12 voor hen te downloaden en omdat ik ook al tekort schiet met een auto zonder airco heb ik honderden kilometers lang mijn uiterste best gedaan een geschikte popzender voor mijn kroost te vinden. Dat is, vooral in Italië, geen sinecure. Twee minuten muziek worden daar opgevolgd door twintig minuten getetter, begeleid door een monotone beat en afgewisseld met hysterische reclameboodschappen. De kinderen smeekten ons ten einde raad 'dan maar zo'n cd-tje van jullie' te draaien. Misschien ontdek ik nog wat moois als ik een jaartje op een Toscaanse heuvel ga wonen, maar vooralsnog begon ik -wat de radio betreft- wel terug te verlangen naar het kalme vaderland.

De eerste dag thuis werd ik al op mijn wenken bediend. Terwijl de kinderen zich in hun slaapkamer konden laven aan de klanken van The Sugababes, kwam ik op adem bij een degelijk gesprek op 747 AM. Klaas Drupsteen sprak met Vincent Icke over God, het heelal en de eeuwigheid. Hollandse kost. Het enige wat aan deze prachtige uitzending ontbrak was een toepasselijk liedje. Iets over de sterren aan de hemel zou mooi geweest zijn.