Britten wenen mee met drama Blunkett

In het drama rond de afgetreden minister David Blunkett lieten de Britse koppenmakers zich de voorbije week vooral inspireren door filmtitels. The Times had de mooiste, met 'The End of The Affair' ('Het einde van de affaire'). Dat verhaal, gebaseerd op een boek van Graham Greene, gaat over een verboden liefde in het Londen van de Tweede Wereldoorlog. En uiteraard loopt het slecht af, slechter nog dan de jarenlange relatie van de blinde minister Blunkett met de getrouwde Kimberly Quinn.

De schandaalkranten lieten zich evenmin onbetuigd. 'De man die te veel liefhad', zwijmelde een van hen, in een variant op Alfred Hitchcocks 'The Man Who Knew Too Much'.

Blunkett leek haast bewust voeding te geven aan dergelijke scenario's met een serie afscheidsinterviews waar de emotie van af spatte. Voor hem, zo werd duidelijk, is de werkelijke achtergrond van zijn aftreden niet de rel rond een voorkeursbehandeling voor Quinns Filippijnse kindermeisje. Wat hem werkelijk zijn kop heeft gekost, is het verraad van de vrouw op wie hij zo verliefd was.

Alle beschuldigingen aan zijn adres komen immers uit het kamp van Quinn, met wie hij inmiddels een bittere strijd voert om een bezoekregeling van de kleine William. Een tweejarig jongetje, van wie Blunkett claimt dat het zijn zoon is, maar die door de moeder de afgelopen maanden uit zijn buurt is gehouden. De nare publiciteit over Blunketts 'machtsmisbruik' leek vooral bedoeld als drukmiddel om hem af te houden van verdere gerechtelijke stappen. Maar hij was van meet af aan vastbesloten niet te buigen -erkenning van zijn vaderschap is belangrijker dan zijn carrière.

Aan het eind van zijn tv-verhaal prikten Blunketts ogen en zullen ook tv-kijkers het niet droog hebben weten te houden. Zijn levensverhaal smeekt sowieso om onmiddellijke verfilming. Blind geboren in 1947, werd hij op vierjarige leeftijd weggehaald bij zijn ouders om een diep eenzame tijd te beleven op een speciale school. Tot overmaat van ramp verloor hij niet lang daarna ook nog eens zijn vader, toen die op zijn werk in een vat kokend water viel.

Maar Blunkett vocht zich over alle tegenslagen heen naar de status van superminister die hij onder premier Blair genoot. Zijn succes story, gecombineerd met zijn no-nonsense-aanpak, maakte hem populair bij het grote publiek en de pers. Vragen over de werkelijke onschuld in 'Nannygate' (of over de vraag of William wel gebaat is bij een zo openbare twist over zijn identiteit) werden bij zijn aftreden niet eens meer gesteld.

Blair leek in zijn afscheidsbrief aan zijn vriend Blunkett zelfs al vooruit te lopen op een comeback van de ster uit Sheffield. Zelden zal een minister net na zijn val zulke warme referenties hebben meegekregen.

Blunkett wil nu uitrusten en tijd nemen voor zijn grote rechtszaak. Maar het lijdt nauwelijks twijfel wat hij daarna van plan is. En het is ook niet moeilijk te voorspellen welke filmcitaat zal worden geparafraseerd op het moment van zijn glorieuze terugkeer in de regering-Blair: 'I'll be back!' (Ik zal terugkomen!), in de lijn van Arnold 'Terminator' Schwarzenegger.