Gewokt

We tracteerden de koningin en hielden het simpel.

Vijfentwintig jaar was ik haar onderdaan - nadat ik daarvoor ook al ruim vijfentwintig jaar de onderdaan van haar moeder was geweest - en om het te vieren keek ik zaterdagavond naar het diner dat namens mij voor haar was aangericht. Maartje van Weegen was er ook en haar hoofd wiebelde me vriendelijk tegemoet. Ik ben altijd blij met haar, met Maartje bedoel ik, omdat ze me ondanks dat wiebelende hoofd met vaste hand door al die royale feestjes leidt en me voorstelt aan mensen die ik van gezicht ken maar wier naam ik ben vergeten, want vijfentwintig jaar is een lange tijd. Van der Stoel zegt ze als ik Van der Stoel zie en Korthals Altes of Til Gardeniers of Elco Brinkman. Nimmer versaagt ze. Ze ziet een hoofd of soms alleen de achterkant van een hoofd en ze weet er een naam en een rang bij.

Het diner zelf zat goed in elkaar en het menu was vastgesteld door mevrouw en meneer Balkenende. Vooraf vertelde een 'keukenmanager' dat we kalfshaas zouden eten, een bitterballetje, een kerstomaatje en wat gewokte venkel - lekker en niet al te bijzonder, gewoon iets dat wij doordeweeks wel eens eten. Het moest ook een beetje makkelijk zijn, zei de keukenmanager (die wij 25 jaar geleden nog chefkok zouden hebben genoemd) dus niks met lastige dipsauzen die kunnen druppelen of sesamzaadjes die tussen je tanden kunnen blijven zitten.

Er was goed over nagedacht al vond ik het toetje wat aanstellerig. De keukenmanager: ,,Het dessert is een tarte tatin - die zullen we lauwwarm serveren - van ananas met een pina colada sabayon. We hebben een canneloni van groene appelgelei met een mousse van amandel en mascarpone en hierbij komt nog een balletje ijs van stoofpeertjes.“ Hier heeft mevrouw Balkenende net iets te veel haar best op gedaan en het verbaasde me dan ook niet dat de NOS (mooi nieuw jasje trouwens) besloot het toetje niet uit te zenden want we willen geen gemor en de mensen thuis hebben die 35 euro ook nog niet binnen.

Ons cadeau daarentegen, dat was werkelijk prachtig gekozen: een bos zilveren tulpen, al zei historicus Jan Bank wat nors dat dit typisch een cadeau was uit 'een monarchale hofcultuur' maar die Bank had overal wel wat professoraals op aan te merken. Wat verder veel indruk maakte was het grote aantal obers dat we op de been hadden weten te brengen. Er was bijna een ober per kalfshaas, maar jammer was wel dat we de koningin niet hebben zien eten. Protocol. We mochten alleen toekijken bij de lege borden en de muzikale intermezzi. En dan zagen we beelden van luisterende ministers, oud-ministers en ministers van staat, zoals....euh.... Maartje?