CDA laat de rijke leven ten koste van de arme

Voor de minima wordt het ook dit jaar weer moeilijker rond te komen. Het CDA-congres wilde hen wel helpen, maar de CDA-fractie trekt zich daar gek genoeg niks van hen aan.

Mensen maken zich zorgen over de stijging van hun kosten in levensonderhoud in 2005. Ze gaan bij een gelijkblijvend energiegebruik soms wel 40 procent meer betalen, tussen de 35 en 45 euro per maand.

Mensen moeten meer ziekenfondspremie betalen, tussen de 6,50 euro en 10,50 euro per maand. De eigen bijdrage in de huur gaat ook volgend jaar weer met 18 euro per maand omhoog, los van de reguliere huurverhoging. Ook de nodige premiestijgingen en belastingstijgingen zorgen ervoor dat de kosten van levensonderhoud hoger worden. Het wegvallen van de Zalm-snip is dan ook een hard gelag.

Door verdere bezuinigingen op de rijksbijdrage aan gemeenten voor de diverse bijstandsregelingen, zijn veel gemeenten genoodzaakt om kortingspasjes af te schaffen en/of regelingen voor de aanschaf van witgoed te beëindigen (koelkasten, wasmachines e.d.). De drie euro per maand die het CDA aan 86000 AOW'ers wil geven, steekt schril af bij deze kostenstijgingen.

De maatschappij is niet maakbaar, zegt ook het CDA. Behalve als je tot de minima behoort. Dan wordt alles van deur tot deur onder de loep gelegd, tot achter de komma. De bijzondere bijstand is ook voor de CDA-fractie het hulpmiddel voor minima die in de knel zitten. Veel mensen ondergaan dat als een permanente vernedering. Heel je financiële hebben en houden moet elke keer weer op tafel.

De premier en de directeur van de Nederlandsche Bank hebben opgeroepen om meer geld uit te geven. Dat is goed voor de economie. Ze hebben geen notie hoe de gewone burger leeft en in het bijzonder de minima. De boel zit twee jaar op slot vanwege de nullijn en de prijsstijgingen rijzen de pan uit. Dan ben je blij dat je kunt betalen wat je het eerst nodig hebt.

Als CDA-afdelingsvoorzitter had ik in de jaren tachtig en negentig niet het lef bepaalde stukken uit de Bijbel voor te lezen over gerechtigheid en rechtvaardigheid. De rijke die ten koste leeft van de arme. Lazarus die voor de deur zit, waarachter de rijken permanent feest vieren. Af en toe gaat de deur open en krijgt hij iets van wat over blijft. De voedselbank zouden we dat tegenwoordig noemen.

Ik vond die bijbelgedeeltes toen niet passen bij onze maatschappij, laat staan het CDA. Het wordt steeds duidelijker dat deze woorden uit de Bijbel gewoon de dagelijkse realiteit zijn. Minister Aart-Jan de Geus noemt het minimumloon de sociale norm voor een minimumbestaan. Een minimumbestaan is in onze welvaartstaat armoede. Voor alle duidelijkheid, de uitkeringsnormen voor 2005 zijn: gehuwden/samenwonenden 1059,24 euro (100 procent van het minimumloon), alleenstaande ouders 769,47 euro (70 procent van het minimumloon), alleenstaande 549,62 euro (50 procent van het minimumloon).

Het CDA-congres van november nam met overweldigende meerderheid, een resolutie aan van de CDA Basisgroep Sociale Zekerheid. Die doet een oproep om de minima in de toekomst te vrijwaren van verdere ingrepen in hun koopkracht. Bij economisch herstel moet bij voorrang gewerkt worden aan herstel van hun koopkracht. Nieuwe bezuinigingen die slechts fiscaal kunnen worden opgevangen, dienen door de hogere inkomens te worden opgebracht om zodoende de solidariteit te herstellen. Een resolutie die het CDA siert en past als een maatpak.

De Socialistische Partij in de Tweede Kamer had de resolutie blijkbaar goed bestudeerd en diende deze in tijdens het debat over de begroting voor Sociale Zaken. De CDA-fractie had blij verrast moeten reageren: 'Stom dat we daar zelf niet aan gedacht hebben!'

Maar tot verbijstering van veel CDA'ers deed de fractie dit niet. Ze stemden tegen de motie en dus tegen hun eigen resolutie. Een resolutie die door het partijcongres wordt aangenomen, is een resolutie van de hele partij, dus ook van de fractie. Diegenen die het besluit hebben genomen om tegen te stemmen, handelden niet wijs. Angst is in de politiek een slechte raadgever. Wel weet ik dat er nogal wat fractieleden waren die met de nodige vraagtekens tegenstemden.

De redenen waarom de fractie heeft tegengestemd, zijn verbijsterend. De fractie hoeft een resolutie van het congres niet te ondersteunen, is hun redenering. Hiermee wordt het congres gedegradeerd tot een soort vrijetijdsbesteding 'met vlaggetjes zwaaien' en de congresganger tot dagjesmensen die even een dagje bijpraten. Een tweede reden om tegen te stemmen, is dat volgens de fractie de koopkracht van de minima zich in 2006 zal herstellen. In 2006 zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Het is ontoelaatbaar dat er over de ruggen van de minima partijstrategie wordt bedreven.

Partijonrust ontstaat altijd als het partijbestuur niet in staat is, of ertegen opziet, om de politieke strategie te controleren. Een fractie kan naar mijn idee nooit zeggen dat de partij haar niet kan sturen.