Gerbert Fauré haalt tien voor vwo-eindexamen filosofie

Gerbert Fauré haalde een tien voor zijn vwo-eindexamen filosofie. ''Het is net roken: je begint ermee om stoer te doen, daarna ga je het lekker vinden.''

Hij denkt wel een verklaring te hebben voor zijn ongebruikelijke prestatie. ''Mensen hebben een selectief geheugen. Als je echt in iets geïnteresseerd bent, kun je het onthouden.'' Gerbert Fauré's cijfer is uitmuntend, maar niet uniek in Nederland (zie inzet). Toch zegt Carin Wevers, zijn docent aan het Maastrichtse Bonnefantencollege: ”Ik geef al tien jaar filosofie, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.”

Wevers zit in de commissie die de examens samenstelt. Het centraal schriftelijk eindexamen filosofie ging dit jaar over deugdenethiek. Leerlingen moesten open vragen beantwoorden over een tekst van Paul van Tongeren. De Vlaamse Fauré (18) deed dit volgens zijn docent op een manier die ervan getuigt dat hij boven de materie staat. Ook de tweede corrector kwam tot die conclusie. Wevers: ''Hij geeft bijvoorbeeld oorspronkelijke, gedegen kritiek op filosofen die Van Tongeren aanhaalt, zoals Aristoteles.'' Fauré's tien komt niet uit de lucht vallen. Al twee jaar doet hij gepassioneerd aan filosofie. Hij schreef een artikel over de zin en noodzaak van filosofie en verzorgde op eigen initiatief een aantal lessen over Nietschze. Wevers: ”Op dat gebied kan ik hem al een tijd niets meer leren.”

Hoe is het zover gekomen? Fauré: ''Het begon met puberale geldingsdrang. In de vierde klas viel mijn oog op ' Siegfried', een filosofisch getinte roman van Harry Mulisch. Ik begon te lezen en tot mijn verbazing begreep ik het. Ik ging meer filosofisch en literair werk lezen. Het is net als met roken: je begint ermee om stoer te doen, en daarna ga je het lekker vinden.'' Fauré werd er totaal door gegrepen en hij las bijna niets anders meer. Werd hij geen buitenbeentje? ”In het begin vonden ze me wel raar. Maar na een tijdje kreeg ik door dat ik niet de hele tijd mijn kennis moest etaleren.'' Dankzij enkele geïnteresseerde klasgenoten bleef de sfeer goed. En tot zijn genoegen kon Fauré zijn kennis ook delen met docenten en met zijn rechts- en hooggeleerde vader en diens vrienden.

Nu gaat hij filosofie studeren in Leuven. Bij leeftijdsgenoten ervaart hij daarover vaak een zekere scepsis ('ga toch rechten studeren, net als je pa'). Maar Fauré's besluit staat vast, hij droomt al stiekem van een professoraat wijsbegeerte. ” Ik heb mijn levensvervulling gevonden.''