Rookzakken

Ze liggen in een verborgen laatje in de kookattributenwinkel, ergens tweehoog achter de meloenbolletjesstekers: rookzakken. Ik kende lachzakken en kotszakken, maar rookzakken? Is dat een soort vuurwerk? De kookpottenwinkeleigenaar schudt wijs zijn grijze hoofd. Rookzakken, legt hij uit, zijn voor mensen die nog niet aan de rookoven toe zijn, zo'n stalen doos met afsluitend deksel voor boven op het fornuis. Zijn zakken kunnen gewoon in de oven en geven toch een smakelijk resultaat. En ze zijn ook nog een keer betaalbaar. euro9,60 reken ik af voor drie zakken van het merk Savu. Dat is toch een koopje voor zoveel gemak. Eén zak rookt zwaar, de tweede medium en de derde licht -het lijken wel tabakswaren.

In de kartonnen envelop, ter grootte van een halve menukaart, schuilt een stijf gevouwen stuk aluminiumfolie. Eenmaal uitgevouwen is de zak groot genoeg om een redelijke kip te omvatten. Minuscule gaatjes zitten in de binnenkant van de zak; het geheel ruikt sterk naar open haard.

Ergens in de vriezer ligt nog een restje wilde zalm, te klein voor een maaltijd en te groot voor een hapje -perfect experimenteermateriaal. De zak 'licht roken' hoest een lijstje recepten op, in het Frans en het Nederlands, waaronder Scandinavische zalm met honing. Heel simpel eigenlijk: smeer de zalm in met honing, leg hem in een ovenschaal en schuif de schaal in de zak. Verwarm dan de oven voor op 245 graden, en schuif de zak in de hete buik. Jaja, 245 graden. Dat is heet. Ons oude oventje kreunt en steunt, maar haalt het net. Damp slaat van het deurtje als de zak naar binnen schuift. Al snel verspreidt de geur van een houtvuur op een winterse morgen zich door de keuken.

,,Is er brand?'' vraagt mevrouw Thijssen bezorgd. Nee, hoor, vergeten de afzuigkap aan te zetten. Na een kwartiertje moet de temperatuur omlaag, wat het oventje een zucht van opluchting ontlokt. Nu nog een kwartiertje wachten, en klaar is onze gerookte zalm.

Nee, het is niet de gerookte zalm uit de winkel, die is heel anders. Dit is meer zalm met rook, maar wel erg lekker. Het visvlees is sappig, de geur van smeulend hout is diep in de vezels gedrongen, de honing geeft een zoete toets. Dat smaakt naar meer. Eens proberen met de zware roker, die ook een blaadje met recepten in zich bergt en hé, dat zijn dezelfde recepten als in de lichte zak. De zalm staat erop, gevulde kippenpoten en varkensgebraad met Gouda. Gauw even kijken in de andere zak, de medium, en jawel, ook daarin staan de zalm, de kippenpoten en het gebraad. Welk gerecht moet nou in welke zak?

Aandachtige lezing brengt aan het licht, dat ieder recept een zak van voorkeur heeft. Het varkensgebraad moet in de sterke zak, ook eerst op 245 graden, en na een kwartiertje verder op lagere temperatuur. De geur van rook is nu sterker dan bij de vis, maar dat is logisch. Inmiddels hebben de kinderen zich ook in de keuken verzameld, aangelokt door de geuren die ze ongetwijfeld met fikkie stoken associëren. Rookzakken? Ze kijken me ongelovig aan. En dat wordt niet minder wanneer ze een smakelijke kluif op hun bord krijgen die naar hun kattenkwaad ruikt en smaakt. Goedkoop en praktisch, die zakken, en een aardige opwarmer voor de aanschaf van een echt rookoventje.