Bush beslist

Het aantal rebellen in Irak neemt toe, zo meldt de belangrijkste Iraakse veiligheidsfunctionaris. De secretaris-generaal van de VN stelt vast dat de veiligheidssituatie in en buiten Irak is verslechterd na de invasie van de Amerikanen en Britten. Dagelijks lezen we over beschietingen en zelfmoordaanslagen waarbij tientallen mensen omkomen. De Amerikanen schoten de stad Falloedja kapot om haar te redden, maar toch schijnt het verzet daar nog niet gebroken te zijn.

Het is noodzakelijk om nog maar weer eens te benadrukken dat Nederlandse militairen dus deel uitmaken van een bezettingsmacht die verwikkeld is in een smerige oorlog met een steeds groter deel van de Irakese bevolking. Men kan dit goedkeuren, de rebellen zijn terroristen die veiligheid en democratie in de weg staan, en die dus geliquideerd moeten worden. Het vervelende is wel dat erkend moet worden dat het tot nu toe gevolgde beleid vooral averechts gewerkt heeft, en dat, nog vervelender, Nederland geen enkele invloed heeft op dat gevoerde beleid en niet kan dwingen tot verandering.

Raadselachtig is het op het eerste gezicht waarom na de VVD en de LPF nu ook het CDA toch aan dat falende beleid wil blijven meedoen door Nederlandse militairen in Irak te houden, ook na aanstaande maart wanneer lang geleden al hun vertrek door onze regering is aangekondigd. Hun antwoord is simpel: door te vertrekken wordt het allemaal nog erger. Dat betekent eigenlijk dat men zich neerlegt bij een voortdurende aanwezigheid. Als het slecht gaat, moet je sowieso blijven; als het goed gaat, moet je ook blijven omdat je niet het risico kunt lopen dat het bereikte resultaat teloorgaat door je vertrek. Het komt erop neer dat je blijft omdat je er al bent, zoals ik al eerder heb geschreven. Dat geen enkel ander land onze taken in Irak wenst over te nemen, ook al een argument om te blijven, wijst er temeer op hoe gering de steun van de internationale gemeenschap is voor deze Amerikaanse onderneming.

Door te besluiten op verzoek van de VS naar Irak te gaan, hebben we onze vrijheid om te beslissen onze missie te beëindigen uit handen gegeven. We vertrekken alleen wanneer de Amerikanen na het blazen van het signaal 'alles veilig', of na een volledige catastrofe, ons toestemming hebben gegeven te vertrekken.

Natuurlijk symboliseerde het Nederlandse besluit om naar Irak te gaan onze dienstbaarheid aan de VS. Om iets van onze bewegingsvrijheid te behouden werd de missie aan strikte termijnen gebonden. De Amerikanen en Britten hebben de laatste maanden zware druk op onze politici uitgeoefend om het plechtig genomen regeringsbesluit om half maart onze militairen terug te halen uit Irak ongedaan te maken. Onze Haagse politici zijn zeer gevoelig voor deze druk gebleken. Hun gehoorzaamheid aan de Amerikaanse wensen zullen zij opsieren met mooie frases over solidariteit en verantwoordelijkheid, ze zullen door de Amerikanen en Britten als fantastische bondgenoten gelauwerd worden. Het neemt niet weg dat feitelijk over de aanwezigheid van onze militairen in Irak wordt beslist door president Bush.

Eerder hielden onze politici de schijn op dat er in onze provincie in Irak in tegenstelling tot elders sprake was van een succesverhaal. De hinderlaag waarin een marechaussee sneuvelde, hielp in ieder geval minister Kamp uit de droom. Hij stelde vast dat de kwaliteit van de door Nederland opgeleide Iraakse veiligheidstroepen volstrekt onvoldoende was, en dat aan de loyaliteit van de Iraakse functionarissen fundamenteel getwijfeld moest worden. Dat zegt niets over de bewonderenswaardige inzet van de Nederlandse militairen, maar alles over de houding van de Irakezen die misschien wel gewoon niet de weg op willen die wij wensen, en ondertussen in ruil voor macht en geld wel doen alsof. De Nederlandse mariniers die als eersten in Irak dienstdeden, mogen zich voorbereiden op een tweede tour. Misschien dat de Kamer voor hun vertrek nog even dapper genoeg is om hun zakgeld te verhogen.