Gul voor Zuid-Azië, gierig voor Darfur

Misschien is de hongerdood minder pijnlijk dan de verdrinkingsdood, vraagt een Gentenaar zich deze week wrang af in de Belgische krant De Standaard. Even daarvoor heeft hij voorgerekend: 150000 doden in Darfur, 1,5 miljoen hongerigen, ingezameld geld: 600000 euro; 150000 doden in Zuid-Azië, 1,5 miljoen hongerigen, ingezameld: 6 miljoen euro.

Nederland heeft gisteravond diep in de portemonee getast voor de tsunamislachtoffers. Afgezien van de 7 ton van Radio 3FM, hoeveel geld heeft de Nederlandse bevolking de afgelopen maanden aan Darfur gegeven? Maar het kan nog erger. De Amerikanen, een volk dat zichzelf bij nationale inzamelingsacties graag als gul en ruimhartig presenteert, dat zijn pas echte vrekken als het om structurele hulp gaat, stelt Nicholas D. Kristof vast in de New York Times. Per dag geeft de Amerikaan 15 dollarcent per persoon uit aan officiële ontwikkelingshulp. Er wordt vier keer zoveel aan frisdrank besteed. Maar we geven gul aan goede doelen, is de tegenwerping. Niks daarvan, aldus Kristof, met die gulle giften meegerekend, komt de Amerikaan nog niet verder dan 21 dollarcent per dag. ,,Een van de redenen voor de Amerikaanse gierigheid is het gevoel dat die buitenlandse hulp toch maar in een bodemloze put terechtkomt. Veel wordt inderdaad verspild. Toen ik in Congo de ernstigste vorm van malaria opliep, werd ik genezen dankzij de beste medicijnen. Maar om geld uit te sparen, krijgen Afrikaanse kinderen medicijnen die slechts 5 cent per dosis kosten en die weinig helpen; de medicijnen die hun leven kunnen redden, zijn niet te betalen. Want ze kosten een dollar per dosis. Menen we werkelijk dat een dollar voor een medicijn dat een kind redt verspilling is?'' Europese hulp voor het naaimachineproletariaat Jarenlang is de vrees voor de vernietiging van wereld en mens de 'vredescomponent' geweest van de nucleaire afschrikking. Er is slechts één wereld en één mensheid en iedereen heeft recht op leven. De monsterachtigheid van een wereldwijde kernoorlog werd heel terecht beschouwd als een aanslag op het heiligste, het leven van alle mensen, meent Michael Naumann in Die Zeit. Hij ziet de wereldwijde hulp aan de miljoenen slachtoffers van de zeebeving niet als een uiting van valse sentimentaliteit, maar als solidaire medemenselijkheid. Zij moet zich niet tot gevoel beperken en dat gebeurt ook niet: opnieuw bewijzen de Duitsers dat hun gulheid tot de beste tradities van het land behoort. ,,Net zo zinvol als de kwijtschelding van schulden voor de getroffen landen of het sturen van hulpgoederen, artsen en technici lijkt ook het idee van een globale technische hulporganisatie onder auspiciën van de Verenigde Naties. Maar men denkt ook dat onderling wantrouwen van de lidstaten, de nationale trots van hulpbehoevende landen en het mismanagement van de volkenorganisatie in de weg staan. De Europese Unie zou een civiele macht moeten vormen van medici en technici, in dubbele sterkte. Het zou een beter exportuit de Oude Wereld zijn dan toerisme en zou een andere band met ontwikkelingslanden leggen dan die waarin goedkope arbeidskrachten achter naaimachines worden uitgebuit.'' Tony Blair verzaakt zijn taak als aanvoerder Zoals Johan Remkes wordt gekritiseerd om zijn voortgezette vakantie in Thailand, zo zijn de Britten er niet blij mee dat Tony Blair pas na nieuwjaarsdag terugkwam van vakantie in Egypte, ondanks de tsunami-ramp. Vergelijk het eens met de herfst van 1997, toen de Britse premier zo ongeveer voorging in het rouwen om de wreed omgekomen Diana. Natuurlijk, stelt Adrian Hamilton in The Independent, is er de behoefte aan gezinsactiviteiten. Maar wie de macht zoekt, moet offers brengen. Nee, Hamilton denkt dat Blair, verongelijkt over zijn impopulariteit onder het Britse volk, zich in Downing Street 10 wil opsluiten als een heerser in zijn burcht. ,,Het publiek heeft recht op iemand die de leiding neemt als het zo bezorgd is als nu over de ramp. Je hoeft maar naar Winston Churchill te kijken om te zien wat porren, drukken en prikkelen kan uitrichten. Had het dan een week geduurd voor het eerste RAF-vliegtuig in de Indische Oceaan was aangekomen? Net als met Irak heeft het publiek in Engeland en daarbuiten de grenzen van het partijpolitieke gekrakeel overschreden om te laten zien wat zij van de toekomst verwacht: echte samenwerking en echte actie om de kloof tussen de landen te verkleinen. Het publiek wilde daarbij een leider. Blair liet verstek gaan. Begint hij het politieke spel zat te worden?''