'Olympisch pak hangt nog in de kast'

Olympische roem is niet voor iedereen weggelegd. Veel sporters keerden afgelopen zomer met een kater terug uit Athene. Of moesten op het allerlaatse moment thuisblijven. Deel 6 en slot van een korte serie: dressuurruiter Edward Gal.

MAASTRICHT - Zijn grootste teleurstelling beleefde dressuurruiter Edward Gal de zondag voor hij naar Athene zou afreizen. Het olympisch kostuum, een paar dagen eerder met de anderen uit de hippische ploeg op Papendal in ontvangst genomen en trots geshowd, hing klaar. Het was uitkijken naar de openingsceremonie, een gebeurtenis waar hij zich erg op verheugde.

De voorbereidingen waren goed geweest, meer dan goed zelfs. Het leek erop of 2004 Gals jaar zou worden. Hij werd tweede in de finale van de wereldbeker in Düsseldorf. Dat had niemand verwacht -hijzelf zeker ook niet- en het betekende zijn definitieve doorbraak. Een paar weken later schreef hij op het NK dressuur in Nijmegen zijn eerste Nederlandse titel op zijn naam.

Daarna reed hij voor de eerste maal in zijn leven in Aken, het grootste concours ter wereld. Hij werd er individueel vijfde en behaalde met de Nederlandse ploeg de tweede plaats. ,,Het is heel snel gegaan'', zei hij na de wedstrijden in Aken. ,,Het is echt mijn jaar.''

Een olympisch succes zou dat jaar nog geslaagder kunnen maken. Zijn plaats in de Nederlandse ploeg stond geen moment ter discussie en de tweede plaats met het team in Aken rechtvaardigde optimisme voor een olympische medaille. Alles liep gesmeerd. Wat kon er fout gaan? Niets toch? Ja welzeker, een kleinigheid op zondagavond.

Gals succespaard Lingh, waarop hij zijn triomfen in Düsseldorf, Nijmegen en Aken had behaald en waarmee hij naar Athene zou reizen, stapte naast de laadklep van de vrachtauto en verzwikte zijn been. Hoe kan zoiets? Gal: ,,Ja, hoe kan zoiets. Ik denk dat hij ergens van schrok. Je weet het nooit met paarden.''

De misstap van Lingh pakte voor Gal ellendig uit. Deelname aan de Spelen was onmiddellijk van de baan. Weg voorbereiding, weg reis naar Athene, weg medaillekansen en weg dromen. Gal: ,,Na een week liep Lingh weer goed, maar toen kon hij aan die wedstrijd niet meer meedoen. Hij heeft training nodig en die was er een week bij ingeschoten.''

Gal zag de openingsceremonie op tv. ,,Toen heb ik het wel heel moeilijk gehad. Ik zat balend voor de buis.''

Later in de week reisde hij toch naar Athene. ,,Ik wilde erbij zijn, zien hoe het eraan toeging. Toen ik daar was, was ik al over de klap heen. Ik heb genoten van de Nederlandse prestaties.''

Hij werd al snel gespot en gearrangeerd in de rol van tv-commentator, die naast de hippisch verslaggever van de NOS de wedstrijden van deskundig commentaar voorzag. ,,Dat was erg leuk, maar minder leuk dan zelf rijden. Ik heb nog nooit zoveel paarden achter elkaar gezien, want tijdens een wedstrijd zelf zie ik geen enkele proef.''

Dat zijn onvrijwillig terugtreden Nederland een vrijwel zekere medaille heeft gekost, wil en kan hij niet bevestigen. ,,Onze kans was groot; de ploeg zat nu heel dicht achter de Spanjaarden en maar één punt achter Amerika. Normaal gesproken was ik boven de zeventig procent geëindigd en dan waren we in de prijzen gevallen. Maar je weet het natuurlijk nooit. Het blijft sport. Je moet eerst je prestatie neerzetten.''

Thuis wachtten hem nog een paar spannende maanden, omdat de eigenaar van Lingh heeft aangekondigd het paard te willen verkopen.

,,De toestand rond Lingh is erg onzeker. Voor de dressuursport zou het erg vervelend zijn als Lingh verkocht wordt. Zelf val ik niet in een zwart gat, omdat ik in Gribaldi een tweede paard heb waarmee ik goede resultaten kan rijden. Het gevaar dat Gribaldi verkocht wordt is een stuk kleiner, omdat hij veel dekt en daar voor de eigenaar geld mee verdient.''

Gal ziet tegen een komende verkoop op. Het is niet gelukt het paard in eigen bezit te krijgen; daarvoor ontbreekt voldoende geld. ,,Als rijder zal ik eroverheen kunnen stappen, als paardenliefhebber is dat moeilijker. Lingh is geweldig in de omgang.''

Het afhaken van Lingh heeft hem niet in een dip doen terechtkomen en ook niet tot extra motivatie gebracht. ,,Dat is ook niet nodig. Ik heb nu wel een doel: de Spelen van Peking. Vorig jaar durfde ik amper aan deelname aan de Spelen van Athene te denken. Nu weet ik dat ik de komende vier jaar onder de pannen ben.''

Vier jaar is lang en dat realiseert de 34-jarige ruiter zich. ,,Eerst wil ik proberen de finale van de wereldbeker te halen, in april in Las Vegas. Het lijkt me geweldig om daar te rijden. Daarna wacht het EK. En ik wil in 2005 mijn nationale titel verdedigen. Daarna zien we verder.''

Maar toch. Zijn onvrijwillig afhaken voor de Olympische Spelen van Athene zal hem altijd bijblijven als grootste teleurstelling van wat zijn jaar moest worden: 2004. Hij was er zo dichtbij. Het olympisch pak hangt nog thuis in de kast. ,,Dat heb ik nooit meer aangehad.''