Nooit meer naïef?

Zomaar het het gebouw van de Tweede Kamer binnenlopen, dat kan tegenwoordig niet meer. Zomaar een film maken over de onderdrukking van moslimvrouwen ook niet. Zomaar de bus of tram inlopen zonder kaartcontrole, ook dat is verleden tijd. Nederland schudt de naïviteit van zich af.

Een afrekening met de jaren zeventig, lijkt het wel, toen geloof in de goedheid van de mens de basis vormde van politiek, van omgangsvormen, van inrichting van de samenleving. Op basis van dat vertrouwen in de mensheid kregen de Hells Angels subsidie, kwamen er parkeergarages in de Bijlmer, werden er vele immigranten toegelaten zonder enige eis en kwamen er coffeeshops en eroscentra.

Nee, dan nu. Nederlanders willen niet meer naïef zijn. En vooral wil Nederland geen naïeve politici meer. Een week na de moord op Theo van Gogh stond de groep Wilders in de peiling op 25 zetels, één meer zelfs dan de VVD.

In de parkeergarage van de Bijlmer voelt niemand zich veilig. Met de lijfwachten, de metaaldetectors en de ingangscontroles is ook het wantrouwen toegenomen.

Als het woord 'naïef' valt, is dat nooit een compliment. Meestal krijgt links dit naar het hoofd geslingerd. Het begrip staat voor dom, onnadenkend, onnozel.

Zijn we nu tevreden?

Hoe ziet een land eruit waarin niemand meer naïef is, op een enkel kind na?

Twee politici en een leraar annex essayist verkennen het begrip naïviteit. En houden los van elkaar een pleidooi voor de waarde ervan.