De betwiste keuze van Van Ardenne

,,Ik ben Agnes'', spreekt de minister terwijl de camera draait en de kindjes in Soedan weten nu ook hoe de Nederlandse minister voor ontwikkelingsamenwerking heet. ,,Agnes'', herhalen de zwarte kindjes tot genoegen van de blanke minister. Het is een moderne variant op Kuifje in Afrika. Maar wat deed de minister eigenlijk in Afrika en waarom was ze niet op maandag 17 januari bij de presentatie van het Millenniumproject in Den Haag?

De uitzending van NCRV's 'Netwerk' was afgelopen week gewijd aan de tocht die Van Ardenne door Soedan maakte. Ze ging niet naar Darfur. De streek is door oorlogsgeweld te onveilig voor westerse ministers. Ze ging niet naar opvangkampen in buurland Tsjaad en dus bleef een tocht naar de Soedanese regering en haar tegenstrever, de rebellenbeweging van de SPLA, over.

Van Ardenne feliciteerde beide met de eind vorig jaar bereikte vrede tussen het noorden en het zuiden. Ze benadrukte, namens de Nederlandse belastingbetaler, dat de toegezegde miljoenen pas worden overgemaakt als partijen zich aan de overeenkomst houden en voegde er aan toe dat een vrede in woelig Darfur zeer op prijs wordt gesteld. Meer leverde de tv-registratie en hoogstwaarschijnlijk ook de reis niet op. Tenzij je het een historisch feit moet noemen dat Van Ardenne de eerste buitenlandse minister was die Soedan na het vredesakkoord bezocht.

Tot woensdag 12 januari stond overigens vast dat Van Ardenne in Den Haag het zogeheten Millenniumproject in ontvangst zou nemen. Dat rapport van 265 wetenschappers, toplieden van het bedrijfsleven en hoge functionarissen van VN-organisaties als UNDP, wordt gezien als de agenda voor de komende tien jaar om de armoede in de wereld met de helft te verminderen.

Het werkstuk, totstandgekomen onder leiding van Kofi Annans belangrijkste adviseur, de Harvard-econoom Jeffrey Sachs, is wereldwijd met veel gejuich ontvangen. Eindelijk een -3000 pagina's dik- rapport met zeer handzame recepten tegen armoede. Wat met het stuk niet te regelen valt, is de politieke wil om het uit te voeren. En daar heb je nu juist ministers en regeringsleiders voor nodig. Zij moeten het omarmen. Van Ardenne stuurde haar directeur-generaal internationale samenwerking Ron Keller om het in ontvangst te nemen. Geen kwaad woord over Keller, maar de man die straks ambassadeur in Kiev is, kan geen politiek commitment leveren.

Op Buitenlandse Zaken waren Keller en de afdeling publieksvoorlichting zeer teleurgesteld over de afwezigheid van Van Ardenne, maar zij konden volgens betrouwbare bronnen de minister niet overtuigen dit keer Den Haag te verkiezen boven Soedan. Dat geeft weer voeding aan sterke geruchten dat Van Ardenne maar moeilijk kan opschieten met de VN-organisatie UNDP en Sachs. Wat die geruchten ook waard zijn, het -was mede in het belang van de kindjes in Soedan- van grote importantie dat Van Ardenne in Den Haag een vlammend betoog pro het Millenniumproject had gehouden. Een gemiste kans.