Michiel de Ruyter (2)

Huibert Crijns zou toch eens bij onze buren aan de overkant van de Noordzee moeten kijken hoe het moet. De Britten hebben net hun herdenking van de Battle of Trafalgar, 200 jaar geleden, achter de rug en daarmee een krachtig identiteitsbevorderend signaal afgegeven. Niet eng nationalistisch, gezien de mondiale vlootschouw in juni, inclusief de Fransen én de Spanjaarden, maar vanuit een positieve invalshoek van vrijheid en identiteit. Juiste deze aspecten willen de VVD-kamerleden Szabo en Balemans bevorderen met de herdenking van de 400ste geboortedag van Michiel de Ruyter.

In een tijd waarin we naarstig op zoek zijn naar onze identiteit, is het juist goed om zo`n `19de-eeuws fenomeen` nieuw leven in te blazen. Het is daarbij ironisch dat er opvallende overeenkomsten zijn tussen `onze` Michiel de Ruyter en de, door Crijns ook even aangestipte, Brit Horatio Nelson, de hoofdrolspeler tweehonderd jaar geleden. Beiden van bescheiden komaf, beiden door en door professionals. Beiden ook bekend door het feit dat ze -gegeven het tijdsgewricht- goed voor hun zeelieden waren en beiden balancerend in de woelige politieke wateren van twee zo uitgesproken handelsnaties.

De Britten weten dat soort figuren -net als de grootste Brit Winston Churchill, trouwens- op waarde te schatten. Nederland zou de blunder van het kiezen van Pim Fortuyn tot grootste Nederlander mooi kunnen herstellen door inderdaad volgend jaar een echt grote Nederlander als Michiel de Ruyter passend te herdenken.

De Britten zullen graag komen, want die begrijpen dat. Nu Nederland nog.