Uitputtende moederliefde

Ze schilderen midden in de nacht papieren bordjes voor een schoolfeestje, besteden dagen aan het uitzoeken van de juiste balletschool en waken bij de zandbak over elk kleuterconflictje dat zou kunnen escaleren.

Ook Newsweek-stringer (zeg maar losse medewerker) Judith Warner hoorde tot deze categorie hysterische werkende moeders, bekent ze in een veelbelovende voorpublicatie van haar boek 'Perfect Madness' in haar eigen blad. 'Lees! Praat! Zing!', zeiden de deskundigen, en dat deed Warner dan ook.

Om 6:30 ging de wekker, zodat ze nog even een paar uur kon voorlezen voor ze achter haar bureau ging zitten. Om daar in slaap te vallen. Toen haar dochter vier jaar was, vroeg Warner zich af waarom zij een 'menselijk tv-toestel met 24-uurskinderprogrammering' was en waarom ze nooit meer 'een eigen gedachte had'.

Ze keek om zich heen in de speeltuinen van Washington D.C. en zag overal 'slaapwandelende moeders' die vaak in weinig meer leken op volwassen vrouwen: ,,Ze droegen kinderkleren en sandalen en aten kindervoedsel. Ze waren zo uitgeput door de aandacht en zorg waarmee ze hun kinderen overspoelden dat ze geen enkele energie meer over hadden. Niet alleen te moe voor seks, maar te moe om gewoon zichzelf te zijn.''

,,Ik mis het niet eens'', zei een werkende moeder met twee kinderen tegen Warner, ,,het is alsof ik vroeger heel iemand anders was.''

Warner wilde weten waarom zoveel zelfbewuste vrouwen, 'behorend tot de meest bevoorrechte generatie ooit', zichzelf compleet verliezen in het moederschap. De gekte in haar omgeving is niets minder dan een nationale epidemie, concludeert zij na gesprekken met 150 moeders die allemaal 'doodop en ontevreden' zijn.

Het excessieve moederen zal voor een deel wortelen in de vrouwelijke psyche, vermoedt Warner (zij verwijst naar Betty Friedans 'Het misverstand vrouw' uit 1963), maar de omvang die het in haar land heeft aangenomen, heeft toch vooral een praktische oorzaak. ,,De Amerikaanse cultuur mist structuren die vrouwen -en mannen- in staat stelt werk en kinderen met elkaar in evenwicht te brengen''.

In Frankrijk kan je kind terecht op een peuterschool, waar het 'schildert, liedjes zingt en koekjes eet' voor maar 150 dollar per maand, weet Warner ook al uit eigen ervaring. Ondenkbaar in Amerika, waar dergelijke voorzieningen voor verreweg de meeste middle-class ploeteraars onbereikbaar zijn.

Warner doet een hele reeks voorstellen voor het beter en goedkoper maken van die kinderopvang en voor de mogelijkheid om parttime te werken. Het laatste is nog steeds een zeldzaamheid in een land waar de gemiddelde werkweek voor mannen 51 uur bedraagt en die van vrouwen 41.

Maar haar generatiegenoten denken in tegenstelling tot de babyboomers niet politiek, constateert Warner spijtig. Ze leerden 'onafhankelijk en zelfvoorzienend' te zijn en geven dus niet de samenleving de schuld, maar zoeken de fout bij zichzelf. ,,Ze zeggen dat ze een verkeerde keus hebben gemaakt. En zo nemen ze de Hercules-taak op zich alles te zijn voor hun kinderen, om de eenvoudige reden dat niemand iets doet om hen te helpen.''