Van een jointje ga je niet verder springen of harder lopen, maar dat schijnt niet te tellen

Er zijn wielrenners die 's ochtends graag een kopje koffie nemen. In de Ronde van Frankrijk zijn er speciale terrassen gecreëerd om deze sporters te ontvangen. Ze nemen twee of drie straffe bakken en flirten ongegeneerd met de Franse dames die het bruine drab klaarmaken. Dat is dus verleden tijd als het de mensen van Wada aangaat. Deze dopingvorsers hebben in al hun wijsheid besloten dat koffie op de dopinglijst moet. Of beter, dat het terug moet komen, want het is eventjes weggeweest.

Tien jaar geleden werd Gianni Bugno gepakt. Op cafeïne en de sportwereld moest lachen. Bugno mocht dan een groot kampioen zijn, maar op cafeïne gepakt worden, klonk te gewoon. Totdat wat laboranten ineens riepen dat er cafeïnetabletten in omloop waren die heus opwekkend waren en dat Bugno zo ongeveer acht maal de toegestane waarde had ingenomen. Hij zou wel twee kannen superdubbeldikke espresso hebben moeten drinken om aan dat onwaarschijnlijke percentage te komen.

De buitenwereld was gewaarschuwd: er school waarschijnlijk ergens een truc in het altijd ondoorzichtige dopingspel. Hoe en wat wist men niet, maar een teveel aan koffie zou wel eens maskerend kunnen werken, zeiden weer anderen. En wat gebeurt er nu ineens? Omdat Australische cricketspelers hardop hebben geroepen dat zij, na het innemen van tabletten pure cafeïne, behoorlijk beter zijn gaan spelen, is de dopingwereld weer eens opgeschrikt. Zou dan toch...

Geen koffie dus meer voor de coureurs. En zeker ook geen blowtje meer en daar kan ik me behoorlijk over verbazen. Cannabis, marihuana en hasj blijven op de lijst staan.

Ik behoorde ooit bij de generatie die (op nationaal niveau) topbasketbal speelde. Als men in die tijd getest had, was de halve eredivisie 'gepakt'. Een blowtje hoorde erbij. Niet als stimulantia, maar als onderdeel van een leefstijl. Niets mis mee, volgens mijn liberale denkbeelden, die ik nog steeds intact houd. Iedere topsporter die thans 'hangt' op het gebruik van cannabis, gaat voor mij als onschuldig door het leven.

De leiders van Wada wensen dat niet zo zien. Misschien dat er wel een dubbele bodem (zoals misschien bij cafeïne) inzit, maar van dat bestaan heb ik nooit gehoord. Ik heb niets tegen mensen die een blowtje maken, ik moedig het niet aan, maar laat het gebruik vrij. Dus ook aan sporters. En ik weet dat die er zijn: atleten, wielrenners, schaatsers. Doodnormale mensen die, in hun bestaan van normaal mens, wel eens iets willen doen wat U en ik ook doen of gedaan hebben. Van een jointje ga je niet verder springen of harder lopen, maar dat schijnt niet te tellen. Wat de conservatieve sectie van de sportwereld eng en gevaarlijk en aanstootgevend vindt, moet verbannen worden. Of strafbaar gesteld.

Stel je bent een profrenner die een weekje vakantie neemt en ergens op een terrasje een volle bak espresso bestelt en 's avonds, in een leuke tent een blowtje maakt. Stel dat de vliegende brigade van Wada langskomt. Dan hangt die renner, terwijl hij alleen maar mens staat te wezen.

Dat vind ik dus onzin. En op Uw vraag of ik geïnhaleerd heb? Ja, ik heet geen Clinton. Ik hoef er niet over te liegen. Het was ooit, part of sportlife. En ik gooide er geen bal beter mee door de ring.