Succes komt net op tijd voor doemdenker Houkes

Lange tijd verachtte Ruben Houkes (25) de sport die tevens zijn passie is. De haat-liefdeverhouding sloeg bij de lichtgewicht gisteren met zijn eerste EK-medaille (brons) juist op tijd over naar de goede kant.

Misschien heeft Ruben Houkes wel voor de verkeerde sport gekozen. De jarige bondscoach Maarten Arens maakte zich er na deze suggestie met een kwinkslag van af: ,,Misschien is hij wel te intelligent voor deze sport.''

Judo is een sport van onzekerheden, en daar houdt Houkens niet van. ,,Ruben wil altijd overal controle over hebben'', aldus Arens. ,,Als hij eens wat minder heeft getraind of er gebeurt iets onverwachts, dan gaat hij denken. Terwijl hij de bestgetrainde judoka van Nederland is, die wint deze medaille nog na vijf weken niets doen.''

Eén ding is zeker: Houkes was gezien zijn postuur gedwongen te kiezen voor de verkeerde categorie. De lichtste judoklasse (tot zestig kilogram) is de gemiddeld lange Nederlanders niet op het lijf geschreven, zeker niet waar het de mannen betreft.

Tegen de kleine, gedrongen maar o zo sterke vechtmachines uit het oostblok valt eigenlijk niet te vechten. Zeker niet vanaf de tijd dat de Sovjet-Unie uiteen is gevallen en de concurrentie is verveelvoudigd.

Door het winnen van brons bevestigde Houkes gisteren in Ahoy' die regel. Niet alleen mag hij zich eindelijk een beetje winnaar voelen, hij is bovendien de grote uitzondering. Nooit eerder won een Nederlander in de klasse tot 60 kilo een medaille op een titeltoernooi.

Die situatie leek in Rotterdam opnieuw te worden bevestigd. Houkes ging in zijn eerste partij over de knie bij de Armeniër Nazaryan, die hem vorig jaar in Boekarest al van brons had afgehouden. Terstond stond de doemdenker in Houkes weer op.

En die was er het afgelopen jaar vaker wél dan niet geweest. In Boekarest, waar hij deelname aan de Spelen ternauwernood miste, sprak Houkes na de vijfde plaats openlijk over stoppen.

En wie zijn relaas van gisteren beluisterde, vroeg zich af waarom dat er niet van is gekomen nu hij met een vriend een eigen bedrijf aan het opzetten is.

,,Wat heb ik deze sport veracht. Ik vond het spelletje echt niet leuk meer'', aldus Houkes. ,,Ik heb het afgelopen jaar veel slechte periodes gekend, maar toch alles aangewend om weer top te worden.''

,,Ik ben een doemdenker. En het is de onvoorspelbaarheid van de sport. Het is frustrerend dat je ergens zo hard mee bezig bent, met altijd de kans dat het fout loopt. Ik heb tegen Cor van der Geest (een van zijn trainers, red.) de afgelopen tijd vaak gezegd: 'Ik kan dit niet meer opbrengen'. Hij zei dan: 'Als je nu stopt, blijf je daar je hele leven last van hebben'. Tja, hij heeft wel eens gelijk.''

Bondscoach Arens trok Houkes gisteren uit de prut van warrige gedachten. Er kwam ontspanning voor in de plaats, eindelijk kreeg het getrainde lijf de juiste signalen door. Waardoor in de strijd om brons de Belg Taymans, ooit nummer twee van de wereld, werd verslagen.

En daar kwam na de euforie die andere Houkes al weer: ,,Ik ben nu wel top, maar nog niet de absolute top. Dat moet ik ook kunnen, maar dan moet wel alles op z'n plaats vallen.'' Arens: ,,Dit succes is voor hem net op tijd gekomen. Anders had het wel eens als judoka afgelopen kunnen zijn.''