Licht in de verte

In de verte straalt licht: waarschijnlijk een boerderij.

Een plek dus waar mensen wonen.

Omdat de mens nu eenmaal ook na zonsondergang (voor-

dat hij slapen gaat) nog iets om handen wil hebben en ook

dan deze handelingen zo aangenaam mogelijk wenst uit te

voeren, heeft hij kunstlicht uitgevonden en er zijn stulpjes

mee uitgerust.

Drinken de mensen in hun huis 's avonds bijvoorbeeld

een kopje koffie, dan gieten ze het door

de aanwezigheid van dit kunstlicht (dat lichtvlekje daar in de

verte, omgeven door het immense duister) niet over hun kle-

ren, maar waar het hoort: in de mond.

En ze kunnen nu met recht een opmerking maken die hun

tevredenheid uitdrukt (iets wat de mens erg graag doet omdat

het met levensvreugde te maken heeft):

'Lekker toch hè, zo'n kop koffie,' of zoiets.

Uit: 'Gaandeweg rustieker' van Peter van Lier