Een twintiger, dertiger en veertiger geven hun mening over Johannes Paulus II

GERARD ROOIJAKKERS (1962) onderzoekt religieuze volkscultuur op het Meertens Instituut in Amsterdam. Hij woonde een jaar in Rome, vlakbij het Vaticaan:

,,In Rome ging ik vaak naar missen waarin hij voorging, een zieke oude man. Maar dwars door dat broze gestel zag je de wilskracht die hem zo kenmerkte.

Er is weinig reden voor een al te droevig afscheid: hij heeft geleefd, hij heeft veel kansen benut, ging erg lang door. Dit pontificaat had zijn tijd wel gehad.

Natuurlijk doet zijn overlijden me wel iets, maar als historicus kijk ik toch vooral naar het grotere verband. Fascinerend: zijn dood is een publiek gebeuren. Heel speciaal, dat zoveel mensen met zijn lot begaan zijn.

Het zegt veel over de unieke manier waarop deze paus paus was; niet bang om zichtbaar te zijn. Hij was anders dan al zijn voorgangers, liet zien dat de wereld meer dan ooit behoefte heeft aan een moreel tegengeluid.

Een stem die ook daadwerkelijk doorklonk tegenover politieke leiders die ons de bellum justum (rechtvaardige oorlog) voorspiegelen. Een geluid dat afweek van wat sociaal wenselijk was. Hij verschanste zich niet in het Vaticaan. Bovendien zorgde hij voor doorbraken in de relatie van de rk kerk met andere religies.

Zijn opstelling tegenover aids is een gemiste kans. Jammer, maar daar ligt een taak voor de nieuwe paus. Die kan gaan zorgen voor andere doorbraken, zoals op het ethische vlak en op het gebied van kerkvernieuwing. Van mij mag er weer een Johannes de 23ste komen.''