Een twintiger, dertiger en veertiger geven hun mening over Johannes Paulus II

DüSANNE VAN BREDERODE (1970), schrijfster: ,,Zal ik toch maar niet even voor 'm bidden? Even heb ik het gedacht, verbonden als ik ben met alle katholieken. Je bent toch één lichaam. Nee, niet gedaan.

Ik herinner me de witte rook uit 1978 nog, maar van de paus heb ik niet gehouden. Zijn dood ontroert me wel, maar dat gebeurde bij Lady Di ook. Wel heeft hij me diep getroffen, maar dan in negatieve zin. Oecumenisch was de paus desastreus, dat merkte ik aan mijn vader (progressief rk pastoraal werker, red.).

Het gênantste als ik zeg 'Ik ben katholiek' is het weten dat mijn kerk in Afrika met haar verhaaltjes over gaatjes in condooms en tegen anticonceptie passief moordt.

Waar ik niet aan wil meedoen, is makkelijke kritiek. Op m'n twintigste bezocht ik Braziliaanse sloppenwijken. Daar kreeg ik een ander beeld van hem. De armen hadden paustafelkleedjes, hij was hun enige hoop op aarde; hun corrupte politici zagen hen niet staan, hij wel. Hij bracht ze heil, nu of in de hemel. Met zijn reizen heeft hij die mensen beroerd. Een icoon.

Wat je hem ook moet nageven: zijn rol bij de ondergang van het communisme, dat hij pleitte voor kwijtschelding van schulden van arme landen, dat hij jongeren weer op de been kreeg. En welke wereldleider durft met het volk zijn neergang te delen? Ik vind zijn getoonde fragiliteit moedig.

Maar in religieus opzicht doet hij me niets. Wel ben ik bang: Wat gaat het instituut onder zijn opvolger doen? Al word ik nooit protestants, ik blijf het Vaticaan iets onbegrijpelijks vinden.''