Al tachtig verweesde dieren herenigd met hun baasje

Nog steeds teisteren orkanen het Caribisch gebied, maar nergens was dit jaar de schade zo groot als in New Orleans en omgeving. Tweede deel van een serie over de nasleep van Katrina.

Twee maanden na orkaan Katrina zitten nog duizenden huisdieren in tijdelijke asiels.

Met een oude deur is een hoek van de bingozaal afgeschermd als kraamkamer. Op een slaapzak slapen negen zwarte labradorpups. Ze vormen een van de vier Katrina-nesten van het tijdelijke dierenasiel van Belle Chasse, een plattelandsgemeenschap ten zuiden van New Orleans.

De moeder werd gedekt toen ze na Katrina zonder baas gevonden werd en de gemeente Plaquemines haar met veertig andere honden opsloot op de binnenplaats van een lokale Methodistenkerk. ,,Dat was de enige afgesloten plek die ze zo snel konden vinden. Alles liep vrij door elkaar heen. Honden vochten en dekten elkaar. Ik kon er niets tegen doen“, blikt dierenarts Stephen Herbert (52) terug.

Toen er honderd liepen, vorderde de gemeente het seniorenactiviteitencentrum, dat een tuin met een omheining heeft. ,,Ik probeerde met dranghekken agressieve honden apart te houden, maar dat lukte niet. Ik was in het begin bijna de helft van de tijd bezig honden met beetwonden te hechten. De komende weken weten we hoeveel teven er, naast de vier die al een nest hebben, zwanger zijn geraakt. Ik reken op dertig tot veertig.“

Intussen zitten tweehonderd honden allemaal in een eigen kooi in de tuin, met een geit en een kalfje. Elk hok is afgedekt met blauw zeil tegen regen. In de vroegere biljartzaal staan hokken met negentig katten opgestapeld, wilde zwerfkatten en twee nertsen zitten eveneens apart. De exoten zijn naar andere centra gebracht. De hokken kreeg Herbert van de noodhulpdienst Fema, die zware kritiek heeft gekregen voor zijn trage reactie op Katrina. Ook Herbert heeft geen goed woord voor ze over. ,,De eerste dag heb ik ze kooien, dierenvoeding en hulpmiddelen gevraagd. Ik benadrukte dat ik maar voor vier dagen brokken had. Fema beloofde alles snel te regelen, maar pas na weken kreeg ik de hokken; de rest nooit.“

Dat er nu stapels blikken honden- en kattenvoer tegen de voorgevel staan is te danken aan vrijwilligers, die na oproepen op internet vanuit heel Amerika hulp boden. ,,Een stel uit New York regelde een bus, stouwde die vol dierenvoedsel en reed 27 uur aan één stuk om dat hier te bezorgen.“ Vrijwilligers runnen het asiel, terwijl soldaten de kooien opzetten en de tuin draineerden.

Nog altijd krijgt hij nieuwe ontheemde dieren aangeboden. ,,Honden en katten zijn vaak in redelijk goede doen. Ik krijg weinig wandelende skeletten binnen. Ze vinden in kapotte huizen vaak nog wat eetbaars. Zwaarder getroffen is het vee. In deze gemeente zijn al 2000 dode koeien verbrand. Toen ik per boot honden van daken haalde, stuitte ik soms op dode paarden.“

Terwijl Herbert even een beagle met een gespalkte voorpoot controleert, komt Alicia Ricus binnen. Ze zoekt haar zwarte labrador en een kat. ,,Ze zijn kwijt sinds 27 augustus. Ik heb ze gewoon achtergelaten en ben gaan rijden. Het zou heerlijk zijn ze terug te vinden, want voor de rest ben ik alles kwijt.“ Van de vijfhonderd dieren die het asiel heeft gezien, zijn tachtig weer herenigd met hun baasje.

Herbert denkt dat het tijdelijk asiel nog zeker een maand nodig is. Ook dan zullen niet alle baasjes gevonden zijn, weet hij. ,,Ik heb per e-mail ex-studiegenoten aangeschreven. Via hen heb ik adressen van asiels verzameld die beloven alle achterblijvers een nieuw huis te bezorgen. Ik heb die belofte geëist, want ik heb de dieren niet gered om ze af te laten maken.“