Mopperaars zijn in de minderheid in tevreden schare van EU-leiders

De EU-regeringsleiders waren dik tevreden met zichzelf toen ze de begroting rond kregen. De mopperaars waren in de minderheid.

Toen Tony Blair met zijn collega's 's nachts tegen half drie naar de vergaderzaal liep, was de spanning te snijden. Al enkele uren deden positieve geruchten de ronde. Maar je weet maar nooit. De EU-leiders hadden deze klus, die ze maar eens in de zeven jaar hoeven te klaren, nog nooit met z'n vijfentwintigen gedaan. Als er ook maar één 'nee' zou zeggen, was alles voor niets geweest.

De Duitse Angela Merkel, nieuw op de eurotop, vroeg als eerste het woord. “Toen ze hulde bracht aan Tony Blair dat het een goed akkoord was, viel er wat spanning weg“, zei minister Bot later. Vervolgens nam Chirac het woord. “Gefeliciteerd, Tony“, zei hij. Het rondje langs de tafel ging verder. Litouwen mopperde flink, maar liet het daar bij. Niemand was zeker van de nieuwe Poolse regering. Premier Kazimierz Marcinkiewicz hield de spanning erin. Hij stak pas als 21ste zijn vinger op. Ja, het was een goed akkoord, zei hij, maar iedereen moest wel beseffen dat Polen heel arme streken heeft en dat...

Angela Merkel liep op de Pool af en maakte hem duidelijk dat hij in zijn handen mag knijpen. De Polen hadden voor zeven jaar 90 miljard euro binnen gehaald. Merkel had de Polen ook nog 100 miljoen toegestopt.

Alle boze woorden van de laatste dagen en weken waren vergeten na dat laatste rondje in de vergaderzaal. Wie wat had moeten inleveren, kon zich troosten met de gedachte dat Tony Blair het in eigen land nog moeilijk krijgt. Niet alleen in de pers, ook wellicht in zijn eigen regering. Zijn vriend/vijand/opvolger Gordon Brown van financiën zou niets geweten hebben van hoeveel Blair uiteindelijk zou weggeven van de Britse korting op de EU-contributie.

Een tevreden Chirac, die zijn landbouwsubsidies met succes had verdedigd, wreef het Blair nog eens subtiel in. Hij complimenteerde de Brit dat hij zoveel 'moed' had getoond. Blair had immers zwaar ingezet op een ruil: hij zou wat van zijn korting inleveren als het landbouwbudget op termijn zou worden herzien.

De 'herziening' die uiteindelijk is afgesproken behelst niet meer dan dat de regeringsleiders er in 2008 over gaan praten.

Een enkeling klonk wat zuur. Zoals de Belg Guy Verhofstadt, de laatste regeringsleider die nog gelooft in de Verenigde Staten van Europa. “Dit is gewoon een optelsom van nationale belangen“, zei hij. “Het wordt steeds moeilijker het gemeenschappelijk belang van de EU voorop te stellen.“

Ook de Luxemburger Jean Claude Juncker, die in juni als EU-voorzitter nog op vijf nationale veto's stuitte, moest wel even wat wegslikken nu het Tony Blair wel is gelukt de begroting rond te krijgen. “Ik had gehoopt op een ambitieuzere begroting, maar gezien alle politieke en binnenlandse aspecten is dit akkoord niet het slechtste dat we hadden kunnen bereiken.“