Ik zwem altijd tegen de stroom in

Ze studeerden ooit theologie, maar wat hebben ze eraan in hun huidige bestaan - vlakbij of ver van de kansel? Vandaag: Wim Post (1948), zakenman.

'Die wereld van de verzuiling, waarin ik ben opgegroeid, is verdwenen, die kan ik mijn kinderen niet uitleggen.

Mijn vrouw en ik woonden in Den Helder, zij was christelijk gereformeerd en ik gereformeerd synodaal, daarom konden wij geen relatie hebben. We hebben er daarom voor gezorgd dat we moesten trouwen. Ik heb daarvoor schuldbelijdenis afgelegd.

De kerk vond ik hypocriet. Als ik toen een notariële acte had kunnen ondertekenen waarin stond dat ik geen christen was, dan had ik dat gedaan. Ik ging lezen over hindoeïsme en boeddhisme. Later zei iemand: “Lees de Bijbel toch.“ Ik merkte dat ik ook zelf hypocriet was want ik verweet de kerk veel maar brak er niet mee.

Ik heb in mijn militaire dienst mijn havo gehaald. Dat was in 1971. Ik werkte bij de luchtmacht in Hessisch Oldendorf in Duitsland, als onderofficier. Later ben ik nog ambtenaar geweest.

En toen was ik 32 en wilde ik per se theologie studeren. Dat werd het begin van mijn zakelijke carrière. In het milieu waaruit ik kom zat niemand in zaken. Maar we hadden drie kinderen en ik kon niet ter wille van mijn studie mijn gezin laten leven van giften. Ik ging in vastgoed handelen.

Het zakenleven kreeg mij in zijn greep en ik moest aan Paulus denken. Die was evangelist en tentenmaker. Zo'n combinatie wilde ik ook. Evangelist ben ik geworden maar ik ben ongeschikt voor dominee. Daarvoor moet je een herder zijn en dat ben ik niet.

Mijn gezin is belangrijker dan alle zakelijke succes. Met mijn zoon ging het even wat minder. Ik heb toen samen met hem hoger management gestudeerd, om hem te helpen. Vaderschap geldt voor je hele leven, dat eindigt niet bij meerderjarigheid. Hij is nu directeur bij een van mijn bedrijven.

Wie Wim Post zegt, zegt beweging. Ik voel me als een paard op het schaakbord, ik spring alle kanten uit. Er zijn mensen die constant dromen, maar nooit iets doen. Om van dromen tot daden te komen heb je passie nodig. Die heb ik. Misschien heb ik ook wel ADHD. Passie en gekte liggen dicht bij elkaar. Ik ben als een zalm, zwem altijd tegen de stroom in, want als ik op het bord lig dan is het te laat.

Sinds 1979 heb ik een makelaarskantoor, vanaf 1996 ben ik mede-eigenaar van Manpro Projectontwikkeling, waar we onder andere doen aan de ontwikkeling van supermarkten. Sinds 2003 ben ik mede-eigenaar van twee supermarkten in Alkmaar en Enschede. In Alkmaar hebben we de eerste drive-in supermarkt ter wereld, Foodfactory. Verder heb ik daar een biologische supermarkt met tienduizend producten. We zijn voorgedragen voor de innovatieprijs van 2006.

Met mijn vrouw heb ik een interieurwinkel opgezet. Ook doe ik zaken in het Verre Oosten. China is prachtig, daar worden tienduizenden mensen per dag christen. Zaken doen daar is echt het opbouwen van een relatie. Dat zou hier ook zo moeten zijn.

Als je in Nederland een winkel binnenstapt dan kijken ze je aan alsof je een dief bent of een wandelende pinpas. Bij mij is de klant mijn gast, die ik wil verwennen. Ik bouw een relatie op.

In Nederland klopt veel niet. Die drukte om die dode mus. Terwijl er zoveel echte problemen zijn, bedrijven die met de tong op de schoenen lopen, groeiende armoe. Volgens het CBS neemt de armoe af, maar er komen wel steeds meer voedselbanken.

Ik wilde een eigen bedrijf om vrijuit te kunnen zeggen wat ik wil. Maar je wordt daardoor ook ongezeglijk.

Ik heb niet alle wijsheid in pacht, ook zakelijk niet. Soms zei mijn vrouw: 'zou je dat wel doen?' Dan dacht ik: 'Ga jij aardappels schillen.' Later dacht ik: 'Was ik toen maar aardappels gaan schillen en had zij even de zaken gedaan.'

Ik wil ook onderwezen worden, het liefst door jongeren. Van mijn vrouw mag ik nog eenmaal per maand een jeugddienst leiden. Dit jaar leid ik een kerstdienst in Hardenberg. Ik wil samen met de lamme en de blinde naar zingeving zoeken.“