Zorreguieta's kunst beklijft

De beslissing om kunstenares Dolores Zorreguieta uit te nodigen voor een expositie, is 'natuurlijk' ook ingegeven door het feit dat ze de halfzus is van prinses Máxima, zegt het Cobra Museum.

Maar dat is niet de enige overweging, benadrukt het museum. ,,We zouden haar nooit hebben gevraagd als we haar werk niet goed vonden.“

Directeur John Vrieze van het Cobra Museum benaderde haar zelf, nadat hij in New York een paar jaar geleden kennismaakte met haar werk. Haar kunst is zo indringend dat het je bij blijft, schrijft Vrieze in het voorwoord van de catalogus.

Wie de website van de kunstenares (www.sheisanartist.com) bezoekt, moet de conclusie van Vrieze onderschrijven. De met bloed besmeurde babyrompertjes en de enge monsters laten je niet onberoerd. De repeterende zin No to the war against in Irak doet denken aan een kunstenares die zo bezeten bezig is met geweld en pijn, dat het werk bijna activistische trekjes krijgt.

In het Cobra Museum hebben ze zich gelukkig ook afgevraagd of het werk van Zorreguieta niet toegelicht zou moeten worden voor een breed publiek. Dat heeft geresulteerd in een toegankelijke documentaire van Tineke de Groot van de Avro. Meest gestelde vraag aan De Groot: ,,Maakt zij mooi werk?“ Nee, zij maakt geen mooie kunst. Maar dat wil ze ook niet. Want waarom zou ze bloemen schilderen, die zijn van zichzelf toch al mooi? Bij Zorreguieta gaat het om de tragiek, de donkere kant van het leven en menselijke relaties. De mooie kanten van liefde komen weliswaar ook aan bod, bijvoorbeeld in de reeks Fotonovela, die is opgebouwd uit medaillons met intieme beelden van een liefdespaar. Maar het sprookje eindigt wel met moord. Bij Zorreguieta is niets eenduidig. De roodgekleurde quilt (een lapjesdeken) zou ook een bloederige lap vlees kunnen zijn. En in het grote net dat van darmen lijkt gemaakt, kun je een vangnet zien, maar ook iets waaruit je niet kunt ontsnappen. Die ambivalentie zie je ook in haar serie Monsters, die lijken op ingewanden met gruwelijke tanden, maar ook iets teders hebben. Ze geven uitdrukking aan de angsten die mensen al vanaf de geboorte meedragen en die als ze omslaan in agressie, alles kunnen kapotmaken. Wij zijn in feite zelf die monsters, lijkt Zorreguieta te willen zeggen.