Ontvoerd door beschermde terroristen

Door het donkere straatje liep ik naar huis. Boven aan het opstapje naar mijn deur stond een zware man. ,,Maria zit in de auto hoor“, zei hij. Ja, ik had een afspraak met een zekere Maria. Ik draaide me om om in een openstaande portier te kijken. Toen voelde ik in mijn rug de man op me, die me in de auto propte, naast de vrouw op de achterbank. In een wurggreep zat ik, met mijn kop op de bagageruimte geklemd.

,,U bent de gevangene van Groep 7“, zei de chauffeur, en hij startte de wagen.

We scheurden de nacht in. Ergens in België dumpten ze mij in een duister weiland. Met een dreigbrief in de hand. Ophouden met de kabouteracties, zo niet dan de dood, las ik in het maanlicht.

Het was 1970, een paar maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen, waarbij ik lijsttrekker van 'Amsterdam Kabouterstad' was. Provo's en Kabouters waren vogelvrij. De politie had een bloedhekel aan ons en ik voelde weerstand om aangifte te doen van ontvoering. Nu zou dat normaal zijn geweest.

Wel schreef ik een brief aan de burgemeester, toen Samkalden, met een verslag van het gebeurde en het verzoek om actie tegen de daders. Wat deed hij, als hoofd van de politie? Hij heeft de brief goed opgeborgen. Voor de veiligheid heb ik een poos niet thuis geslapen.

Het was een tijd van onrecht van de gezagsdragers tegen de tegencultuur van linkse jongens en meisjes. Wij waren vogelvrij, ook als gemeenteraadslid.

Vijf jaar later, na een enge droom waarin ik gekidnapt werd, wilde ik alsnog aangifte doen. Ik was inmiddels wethouder en er werd een groep mannen gearresteerd die een bom plaatsten bij de in aanbouw zijnde Oostlijn van de Amsterdamse metro. 'Dat moeten dezelfden zijn die mij ontvoerd hebben', ging er door me heen. Maar van politie hoorde ik niets meer.

Dezer dagen keek ik naar het programma 'Andere Tijden', over die metrobom. Daar was bommenlegger Joop Baank in beeld, destijds vooraanstaand lid van 'Nieuw Rechts'. Vijfendertig jaar had ik hem niet gezien: het was de man die bij mijn ontvoering aan het stuur zat. Heftig knikkend en lachend. Hij deed het nu voorkomen alsof die ontvoering een prachtstunt was geweest. ,,Hahaha!“ ,,Van Duijn vond het een heel onconfortabele rit. U niet?“, vroeg de verslaggever. ,,Dat was het zeker“, grijnsde Baank. ,,Hij stonk. Hij zat almaar doodsbang te piepen of wij hem alsjeblieft niet wilden vermoorden. Dappere jongen hoor. Hahaha!“ En wist Baank dan ook van de pamfletten die een premie op het lijk van Van Duijn stelden? ,,Zeker. Hebben wij gedaan. Hahaha! Om hem een lesje te leren.“

Kon dit waar zijn? Een man die terreur tegen een volksvertegenwoordiger heeft gepleegd, niet gestraft is en die dan nu nog publiekelijk pocht op zijn geweld? Ik zette de gebeurtenissen op een rijtje, met de delicten erbij. Ontvoering, opruiing tot moord, geweld toen, smaad, belediging en apologie van terreur nu.

Maar dat van toen is verjaard, zei ik tegen een vriend. ,,Welnee“, zei die, ,,weet je niet dat er zojuist, in september, een nieuwe wet is aangenomen in de Eerste Kamer? Zodat ernstige delicten nu onverjaarbaar zijn?“

Nu, na de tv-uitzending, bel ik de politie. ,,Ja“, beaamt de dienstdoende man. ,,Natuurlijk doet u aangifte. Als de ontvoering nu zou zijn gebeurd had u een politieman voor uw deur gekregen en waren er tien rechercheurs op de zaak gezet. Geweld tegen een volksvertegenwoordiger, logisch toch?“

Maar moeten wij een gebeurtenis van 35 jaar geleden niet als afgedaan beschouwen?

Het gaat om een fase uit onze geschiedenis die de wortel is van de huidige fase. Omdat overheidsmanipulatie en terreur tegen brengers van verandering, zelfs als zij gemeenteraadslid waren, toen zo lang geduld werden, leven we ook nu in een hachelijke situatie. Was de kans niet minder geweest dat de aanslag op Theo van Gogh gelukt was, wanneer waakzaamheid tegen rechtse terreur een tweede natuur van de overheid geworden was? Natuurlijk. Je mag niet speculeren, maar toch kan ik het niet laten te veronderstellen dat als de AIVD Louis Sévèke effectief beschermd had, hij nog geleefd had. Al sinds de jaren zestig wordt het gevaar van rechtse terreur door de overheid onderschat.