'Ik hoef geen toetje', zegt onze dochter (3), als ze geen honger heeft. Ons zoontje van 1 duwt zijn koekje weg als hij niet meer wil. Allebei hebben ze de borst gekregen. Op verzoek, als ze huilden, midden in de nacht. Ze zijn niet verwend. Ze houden van een vast voedingspatroon, en als ze 'snachts huilen gaan we er nog steeds even heen om te knuffelen.
Prachtig om te zien, hoe goed ze luisteren naar hun lijf. Kent dr. Spit veel volwassenen, op-'gevoed' in de oude school, die dat zo goed kunnen en die stoppen bij 'genoeg'? Ongemakken horen bij het leven. Maar eten onthouden aan een hongerige baby, en hem niet troosten bij verdriet lijken me geen goede voedingsbodem voor de vorming van het karakter van het kind.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.