Parreira en Scolari hopen op onderonsje in halve finales

Ze zijn land- en lotgenoten. De bondscoaches Parreira (Brazilië) en Scolari (Portugal) worden hevig bekritiseerd. Ze zijn niet naar Duitsland gekomen voor de schoonheidsprijs, maar voor de wereldtitel. En voor records.

Brazilië is niet in Duitsland voor jogo bonito – mooi voetbal. ,,Waarom zouden wij wél mooi moeten spelen, terwijl onze tegenstanders zich voor het eigen doel ingraven?’’, klaagt Carlos Alberto Parreira (62). ,,Met mooi voetbal ga je de geschiedenisboeken niet in. Het gaat uiteindelijk om de prijzen’’, aldus de trainer die vanavond met zijn ploeg op Frankrijk stuit.

Luis Felipe Scolari (57) treft vanmiddag in Gelsenkirchen Engeland, dat is gewaarschuwd voor Portugese provocaties: ,,Ze spelen een vies spelletje’’, zei Sven-Göran Eriksson, trainer van de Britse kwartfinalist.

Met Van Basten, Hiddink, Beenhakker en Advocaat waren er vier Nederlandse bondscoaches actief op het WK in Duitsland, maar zij zitten inmiddels allemaal thuis. Overtroffen – qua aantal én prestaties – door Braziliaanse collega’s, die vijf ploegen onder hun hoede hadden. Voor Zico (Japan), Guimaraes (Costa Rica) en Paqueta (Saoedi-Arabië) betekende de eerste ronde het eindstation. Parreira en Scolari zouden elkaar wel eens in de halve finales kunnen ontmoeten.

,,Heel lang leefde de veronderstelling dat Brazilië alleen maar wedstrijden won omdat het gewoon de beste spelers had’’, zei Paqueta eerder. ,,Maar nu bewijzen we dat we ook goede trainers hebben. Dit succes opent overal ter wereld de deuren voor Braziliaanse trainers’’, aldus de man die de Braziliaanse jeugdploegen onder 17 en onder 20 in 2003 naar de wereldtitel leidde.

Ze begonnen op precies dezelfde datum (12 februari 2003) aan hun klus, die op 9 juli de World Cup moet opleveren. Voor Parreira was het die dag de derde keer dat hij coach van de Goddelijke Kanaries werd. In 1983 – op 40-jarige leeftijd – kwam hij na veertien interlands tot de conclusie dat hij nog te jong was voor het grote werk. Tien jaar later keerde hij terug, om Brazilië in 1994 in de Verenigde Staten naar de eerste wereldtitel sinds 1970 te leiden Als Parreira dat in Duitsland nogmaals lukt, komt hij op gelijke hoogte met Vittorio Pozzo (met Italië in 1934 en 1938) en landgenoot Vicente Italo Feola (met Brazilië in 1958 en 1962), die ook twee keer wereldkampioen werden.

Scolari bezorgde de Zuid-Amerikaanse gigant in 2002 – na een tumultueuze periode als vierde Braziliaanse bondscoach in één jaar – de titel en ging een halfjaar later in op een aanbieding uit Portugal. Big Phil kan op 9 juli de eerste bondscoach worden die met twee verschillende landen wereldkampioen werd.

Parreira heeft de makkelijkste baan van de wereld, Brazilië bulkt van het talent. De bondscoach kan het zich veroorloven de PSV’ers Gomes en Alex vakantie te gunnen. Zelfs zijn reservebank lijkt titelkandidaat. Maar juist van zo’n verzameling van sterren is het lastig een elftal te smeden, zo blijkt nu in Duitsland.

Scolari weigerde onlangs de moeilijkste baan ter wereld: het trainerschap bij de Engelse ploeg als opvolger van Eriksson. De finale tijdens het EK in eigen land hebben hem in Portugal op een voetstuk geplaatst. Hij kan niets meer fout doen, en in Duitsland beloont hij dat vertrouwen opnieuw met prestaties.

Jaren ervaring hebben hen gevormd, eerder geleverde prestaties gesterkt. Als er kritiek is, dan staan zij erboven. Ze doen er neerbuigend over.

Er zijn echter ook grote verschillen. Parreira zit tijdens wedstrijden rustig op de bank, alsof de dug-out een bushokje is. ,,Dat is mijn manier. Ik houd niet van de spotlights. Het hoort bij mijn vak, maar ik voel me er niet goed bij. Ik wil de toch al te grote aandacht op mezelf op geen enkele wijze vergroten.’’

Scolari lijkt een pendeldienst tussen dug-out en coachvak. ,,Dat is mijn manier. Ik kan niet als een zoutzak blijven zitten. Ik leef mee. Ik breng mijn bevlogenheid over op de spelers.’’

Scolari eist altijd honderd procent van zijn spelers, Parreira neemt vooralsnog genoeg met minder. Als er maar wordt gewonnen. Zo werd Ronaldo langzaam voorbereid op de ’grote’ wedstrijden.

,,Hij heeft de groepswedstrijden gebruikt om op niveau te komen. Vanaf nu hebben we hem echt nodig. En hij zal er staan’’, verklaart Parreira, die ruiterlijk toegeeft dat zijn ploeg de eerste vier duels gewoon nog met de handrem erop speelde. De één is trainer van de titelverdediger, de ander was trainer van de wereldkampioen. Woensdag hopen ze elkaar in de halve finale in München tegen te komen. Maar ook dat is voor beiden slechts een tussenstap richting 9 juli, de dag dat ze beiden een record kunnen vestigen. Desnoods zonder jogo bonito. Desnoods met Portugese provocaties en vies spel.