Maagzuur, melkzuur, ik ben een zuur mens

Drie vrouwen (anglicaans, rooms-katholiek en Nederlands gereformeerd) fietsen een pelgrimstocht van Canterbury naar Rome. Dag 5: Van Chantilly naar Parijs, 50 kilometer.

Water, koolhydraten en zout. Essentiële elementen op onze tocht.

Woensdagochtend ging het mis: bonkende hoofdpijn bij het klimmen. Het flitst door me heen dat mijn zoon ook ooit zulke hoofdpijn had: zout! Dropjes! Die dag lukt ’t verder niet meer, we halen met moeite 50 km. Mijn zelfvertrouwen is beschadigd, toch fietsen we er donderdag 80. Elke 10 km een pauze. Mijn ketting loopt er af en als die er weer op zit, zien mijn handen eruit alsof ik twee auto’s gerepareerd heb. Er zit ook smeer op mijn benen, naast de blauwe plekken en de kapotte knieën van de valpartij van zondag. Als kind had ik doorlopend kapotte knieën. Ik heb nauwelijks oog voor het landschap, ben aan het overleven. Alles doet zeer. Ik voel steeds andere spieren. De pijn schuift richting knieën.

We bellen naar de krant om te horen of ons stuk er is. Dat is gelukt en hoe was het weer? In Amsterdam plenst het. Bij ons is het nu zonnig. Warm, we zweten en hebben twee keer zonnebrandcrème moeten smeren. Ze zijn jaloers. Jaloers, hoezo? En hoe zit het dan met mijn spierpijn, mijn maagzuur, mijn teveel aan melkzuur? Jaloers, ik ben het er grondig mee oneens.

Vandaag is mijn dochter in Parijs en ze brengt dropjes mee, voor het nodige zout. Maagzuur, melkzuur: ik ben een zuur mens, denk ik.