Boer zoekt Yvon

Het buitenleven, geen poeha, wat zoekt een vrouw nog meer?

,,Je valt niet zozeer op zijn vak, maar meer op de man zelf”, zei een van de vrouwen. Zijn vak is in dit geval boer en de man zelf is een vrijgezelle man die op zoek is naar een vrouw. Misschien wel de vrouw die deze nuchtere opmerking lanceerde. Dat is dus afwachten en dat is ook juist de lol er van.

’Boer zoekt vrouw’, het is dé tv-hit van het afgelopen seizoen. En met ruim twee miljoen kijkers is het ook deze jaargang het enige programma dat qua belangstelling kan wedijveren met het voetbal. Een mooie binnenkomer voor Nederland 1, het net dat vastbesloten is om het verloren marktaandeel bij de commerciëlen terug te winnen. En eerlijk is eerlijk,het is ook een kostelijk programma om naar te kijken.

Onzin is het natuurlijk wel. Je gaat toch niet wekelijks voor het oog van de camera met vijf vrouwen in de weer? ’Speeddaten’ met twee miljoen getuigen. Ga lekker naar de kermis en zoek daar een gezellige meid.

Maar goed, dat doen ze dus niet en daardoor hebben wij thuis iets om naar uit te kijken. Zondagavond tien voor halfnegen, dat wordt de komende maanden een belangrijk houvast in mijn bestaan. Inmiddels zijn er al weer twee uitzendingen geweest. In de eerste aflevering bezocht presentatrice Yvon Jaspers alle boeren met een legergroene pukkel vol brieven. En dat is wat, hoor, een pukkel vol brieven. 172 brieven voor boer Martijn, 165 brieven voor boer Dirk-Jan, 157 brieven voor boer Jochum. Allemaal van hunkerende vrouwen die het wel zien zitten, zo’n guitige boer. En geef ze eens ongelijk. Het buitenleven, geen poeha, wat wil een Hollandse vrouw nog meer?

Het charmante aan het KRO-programma is, dat de mensen die erin meedoen ook gewoon lelijk mogen zijn. Geen opsmuk, what you see is what you get, zoals de Duitsers dat meestal niet zeggen.

De eerste schifting is inmiddels door de vijf boeren gemaakt. Hordes vrouwen kwamen naar het landgoed waar via razendsnelle kennismakingsgesprekjes (speeddates) het kaf van het koren moest worden gescheiden. Gerrit, Hans, Jochum, Dirk-Jan en Martijn werden op een soort catwalk aan de vrouwen voorgesteld. Slechts één vrouw kwam niet opdagen. Ze heet Loesje en er wordt nog naar haar gezocht.

Iedere boer kreeg tien vrouwen te spreken en daar moesten er vijf van over blijven. Een loodzware opgave. Ik zou er tenminste niet uitkomen, tien van die leuke meiden die allemaal iets met jou willen. Jochum en Martijn waren zo te zien ook al direct hoteldebotel. Sommige vrouwen ook. Een vrouw van boer Hans zag al een sprookjesachtige toekomst in het verschiet: ,,Hans heeft vier zonen plus hem erbij is vijf. Ik heb twee zonen. Misschien ben ik dan zijn Sneeuwwitje.”

Uiteindelijk is natuurlijk iedere boer stiekem verliefd op maar één vrouw: Yvon Jaspers. Net als ik.