Van Basten wil geen lastige pers

De bondscoach van Oranje is een man van normen en waarden, van regels en afspraken. Gisteren was Marco van Basten even een kanselredenaar, en in zijn boodschap zat een zweem van bedilzucht.

Op indringende toon richtte Van Basten zich tot zijn gehoor aan het einde van een persbijeenkomst in Hinterzarten die vooral in het teken had gestaan van op zich onschuldige incidentjes – zoals vaker gebeurt in het WK-theater, waarin het minste of geringste wordt uitvergroot; zeker als de volgende wedstrijd nog even op zich laat wachten.

Van Basten was gevraagd of hij Ivoorkust, de tegenstander van vrijdag, hoger aansloeg dan het zondag met 1-0 verslagen Servië en Montenegro.

Hij had al gesproken van een ’indrukwekkende prestatie’ van de Ivorianen tegen Argentinië, maar een vergelijking ging hij nu uit de weg. ,,Dat zou niet vriendelijk zijn voor de Serviërs, en daarom niet handig. Wij moeten zinvol bezig zijn als Nederlanders onder elkaar. Daarin hebben we allemaal een taak, en dat meen ik serieus.’’

Hij vervolgde met een betoog over ’sfeer en informatie ten gunste van het Nederlandse voetbal’, en over berichtgeving die het resultaat zou kunnen ondermijnen of het belang van een speler zou kunnen schenden. De bondscoach van Oranje deed, werkelijk waar, een beroep op de Nederlandse pers. Hij verzocht, vrij vertaald, om zorgvuldigheid en een rustige toon.

,,Het is zinvol om het toernooi met z’n allen op een goede manier te beleven en te bespelen.’’ Opleggen wilde hij niets. ,,Ik ben wel voor vrijheid’’, zei hij – maar ondertussen was zijn boodschap wel verkondigd.

De voornaamste aanleiding voor de verhandeling was de opgeklopte ophef over de uitspraken van Van Persie na het duel met de Serviërs. Hij had gezegd dat uitblinker Robben het team nog beter zou kunnen dienen door meer oog voor zijn medespelers te hebben. De Duitse boulevardkrant Bild had het aangegrepen om van de ’eerste breuk’ bij Oranje te berichten. ,,Als de pers erbij komt, kan het link zijn’’, sprak Van Basten. ,,Er zijn verschillende meningen en eenieder kiest zijn eigen manier om iets op te schrijven.’’

Dat mag waar zijn, maar (ook) de bondscoach ging er al te makkelijk aan voorbij dat de Duitse sensatiepers in dezen weinig viel te verwijten. Van Persie was, zacht gezegd, niet handig geweest. Of hij gelijk had – voor een groot deel wel – was niet in de eerste plaats van belang. Hij had er onder deze bijzondere omstandigheden, kort na een ook door het team luid bejubelde zege in nota bene een WK-ouverture, verstandig aan gedaan het even voor zich te houden. Als een speler een teamgenoot, al is het met de beste bedoelingen, van hoe dan ook enig egoïsme beticht (op een mondiaal podium ook nog eens), is dat nieuws.

Dat daarmee inderdaad verschillend wordt omgegaan, is een ander verhaal. Maar juist Van Persie had dat als speler van Arsenal met zijn ervaring met Engelse tabloids, wel even eerder kunnen beseffen. Hij had het later in het hotel tegen Robben kunnen (en moeten) zeggen, maar dat zei Van Basten niet. De bondscoach sprak geforceerd over een discussie tussen spelers over voetbal. Hij juicht het toe als ze met elkaar over hun vak praten. Dat is mooi, maar in dit geval was er van praten mét elkaar natuurlijk geen sprake.

Niet dat er iets loos is. ,,Er is niets aan de hand’’, zei Van Basten, en dat geldt ook voor een doorsnee meningsverschilletje tussen Boulahrouz en Kuijt, maandag op het trainingsveld. Ook daarover werden gisteren aan de schouderophalende bondscoach vragen gesteld. De manier waarop Van Basten de twee spelers zich onmiddellijk met elkaar had laten verzoenen, gaf weer eens aan dat hij vóór alles de harmonie wil bewaken.

In dat proces wenst de bondscoach van Oranje zijn spelers ’rustig vaarwater’ te kunnen bieden, en zoveel mogelijk in zijn greep te hebben. Dat is zijn goed recht, en tot dusverre slaagt hij erin de krachten in een aangename stijl te bundelen. Maar gisteren ging hij een stap te ver. Ruim vóór zijn afrondende pleidooi had hij nog gezegd ’volledig boven’ het loze rumoer te staan. Daar had hij het beter bij kunnen laten.