Het moet niet te gek worden met de PvdA

Dat een lijsttrekker die fout op fout stapelt vervolgens via opiniepeilingen door de kiezers wordt afgestraft, is vanzelfsprekend geruststellend. Het betekent dat er nog iets is als een soort moraal in de politiek. En ook dat kiezers geen domme ganzen zijn die bereid zijn de ommezwaai van hun kampioenen voor zoete koek te slikken. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden. Een schot voor de boeg met een correctieve inslag is nog tot daaraan toe. Maar een gat in de romp dat het PvdA-schip van kapitein Bos op de bodem van een vloeibare hel zou doen belanden, is een regelrechte nachtmerrie. Niet alleen voor gematigd linkse kiezers, maar voor heel Nederland. Een links alternatief is er op het ogenblik niet. GroenLinks wordt momenteel langzaam opgegeten door een legertje has been bekende Nederlanders als Kees van Kooten en Wim T. Schippers, die voor de mooie ogen van dierendiva Marianne Thieme zijn bezweken. Kukeleku, eet geen kip! Bovendien is die partij zo met zichzelf bezig dat zij elk gevoel voor relativering heeft verloren. Hoor bijvoorbeeld de puriteinse kreetjes die uit het partijbureau omhoogstijgen naar aanleiding van een onschuldige fotomontage waarin het hoofd van Femke op een naakt vrouwenlijf is geplakt. Altijd onschuldiger, lijkt me, dan het bloedige afgehakte hoofd van een premier op een speer dat door een GroenLinkse sympathisant in een demonstratie wordt meegevoerd. De SP dan? Dit conglomeraat van ontevredenheid dat door een autoritaire heerser wordt geleid (op vakkundige manier, dat wel) staat met zijn rug naar Europa en kijkt het verleden recht in de ogen. Na Pim Fortuyn gun ik natuurlijk iedereen bij toerbeurt de rol van rattenvanger van de Nederlandse politiek. Maar op frustraties en gemopper kun je moeilijk een moderne samenleving bouwen.

Veel meer dan een herverdeling van de rollen aan de linkerkant vrees ik de alleenheerschappij van Balkenende op rechts. Als Bos desintegreert, zal een oppermachtig CDA niets meer in de weg staan om de arrogantie van weleer nieuw leven in te blazen. Ik wil best erkennen dat Balkenende een soort strijdlustige koppigheid bezit die zijn authenticiteit versterkt. Dat zijn incasseringsvermogen soms bewonderenswaardig is. Maar een visionair is hij niet. Ik kan me ook geen woorden van de premier herinneren die ooit het begin van een rilling in mijn ziel hebben veroorzaakt. Balkenende is meer de nette conciërge in zijn glazen hok die het personeelsverkeer in de gaten houdt. Achter hem zwellen de neoconservatieve aspiraties van zijn partij op, die zonder een krachtig weerwoord ons leven wel eens zouden kunnen gaan overheersen. Met in de rol van morele souffleur, het afschrikwekkende puritanisme van Donner en zijn sharia-grappen. Met een hyperdominant CDA in het driedelige kostuum van Donner zijn straks de zondagen even opwindend als een langgerekt potje sjoelbak. Daarom, Wouter, even janken en kermen in de moederschoot, en dan gezond weer op!