Voormalige grootmacht lijdt al veertig jaar

Ze waren gewaarschuwd voor Portugese provocaties. De geschiedenis leerde hen het niet op strafschoppen te laten aankomen. Ze zijn echter niet zo uitgekookt, de Engelse voetballers, en ook daardoor zijn ze opnieuw voortijdig uitgeschakeld.

Circus Scolari voelde zich thuis in de hete bakoven van Gelsenkirchen, waar zaterdag onder een dak van zeil werd gespeeld. De coachende clown zag zijn acrobaten weer prachtige buitelingen maken om de tegenstander een kaart aan te smeren.

Tien Lions hielden hun hoofd nog redelijk koel, ondanks de frustraties over het matige spel. Het beest in Wayne Rooney was echter niet meer te temmen. Hij bleek uiteindelijk een makkelijke prooi voor de Portugese provocateurs.

In de 58ste minuut sprintte de Engelse spits naar Maniche, die zich na een eerlijk duel heerlijk liet vallen. Rooney ging de Portugese middenvelder, die tegen Oranje zo mooi scoorde, even de waarheid vertellen. Met een verwilderde blik én stoom uit de oren.

Twee minuten later beperkte hij zich niet tot wat Liverpudnian straattaal, maar uitte hij zijn woede met een noppenafdruk in de onderbuik van de op de grond liggende Ricardo Carvalho. Als de Argentijnse scheidsrechter Elizondo de boosaardigheid van die actie niet goed had gezien, dan waren er snel genoeg Portugese assistentjes om hem daar op te wijzen. Rooney kreeg rood, en dat was zijn verdiende loon.

Terwijl een paar honderd kilometer verderop de reclamekaravaan van fietsende apothekers van start ging, bleken de jongens van fish, chips en vazen bier niet goed geprepareerd voor hun Ronde van Duitsland. Aan hun lijf geen gesol met rode bloedlichaampjes, aan hun lijf geen polonaise met preparaten. Aan hun lijf slechts het strakke jasje waarin trainer Eriksson hen perste. En dat deed al genoeg pijn.

Engelse middenvelders als Beckham, Gerrard en Lampard liepen op hun laatste benen na een loodzwaar seizoen. Ze konden het in Duitsland nooit van zich afschudden, omdat er geen plezier was, omdat er geen chemie was, omdat het aan de instelling schortte en de opstelling niet klopte. En omdat de druk immens was.

Football is coming home Thirty years of hurt, was de titelsong van het EK in eigen land, tien jaar geleden. Het prachtige voetballied van de Three Lions is een evergreen in voetbalstadions. Inmiddels gaat het echter al om veertig jaar pijn van een voormalige voetbalgrootmacht die mondiale middelmaat is geworden.

Eriksson werd vijfenhalf jaar geleden de eerste buitenlandse bondscoach in een land dat dacht voor altijd voetbalmissionarissen de wereld over te kunnen zenden, maar zelf onverwacht en ongedacht derde van de wereld was geworden. De komst van de Zweedse trainer heeft echter bijzonder weinig opgeleverd, al denken de Engelse tabloids daar waarschijnlijk anders over. Eriksson onderscheidde zich vooral met topprestaties in de privésfeer.

Voor de vierde keer in de laatste zes kampioenschappen verloor Engeland na strafschoppen. Het Engelse strafschoppentrauma begon in 1996, in eigen land, toen Southgate in de halve finale tegen de Duitsers miste. Twee jaar later, op het WK van 1998, waren Batty en Ince de schlemielen. Zij faalden vanaf de strafschopstip in de achtste finale tegen Argentinië.

In 2004 ging het opnieuw fout in een penaltyreeks. Beckham en Vassell misten een strafschop in de kwartfinale op het EK tegen Portugal. Zaterdag werd het laatste en meest trieste hoofdstuk toegevoegd. Lampard, Gerrard en Carragher zagen hun ipogingen allemaal gekeerd door de Portugese doelman Ricardo.

Ze waren in tranen, de uitgebluste maar nog wel eergevoelige vedetten van het Engelse voetbal. Ze waren gewaarschuwd, maar deden zaterdag toch alles fout. Rooney liet zich provoceren, de andere tien lieten het toch weer aankomen op een loterij vanaf elf meter – zonder winstkansen.

De Engelse basis in Baden-Baden is gisteren ontruimd, de rekeningen zijn betaald. Niet alleen door de voetballers, ook door Posh and co, de licht verwende, duur gewende spelersvrouwen die voor 90.000 euro in het favoriete Italiaanse restaurant soupeerden en ook de winkels onveilig maakten. Baden-Baden werd door hun omgedoopt in Buy-Buy. En gisteren klonk het Bye-Bye.

Football is going home, zongen Duitse fans die hun gasten graag het land uit treiteren. Opdat er volgende week zondag in Berlijn alleen maar schlagers gezongen hoeven te worden. En heel eventueel wat melancholische fado, voor Circus Scolari dat ook heel graag in de Duitse hoofdstad wil optreden.