De baguette is week en bleek, de croissant heeft smakeloze kaas. Shell marktleider, maar in wat?

Grote oliemaatschappijen hebben als voornaamste doel het aanbieden van snelwegsnacks. Redeneer maar mee: zij leveren benzine die tien cent duurder is dan bij de witte pomp, om die andere service te kunnen bieden: eten, drinken en plassen. Zou daar zoveel geld bij moeten? En hoe smaakt het dan?

Omdat vandaag in het zuiden de zomervakanties losbreken stappen het jongste Thijssentje en ik in de auto voor een niet-representatief onderzoek. Wij offeren ons graag op.

De eerste broodjes- en benzinebehuizing die opduikt is een Total. Total, goed Amerikaans toch, verkoopt zijn eten in het Frans: Café Bonjour. Binnen staat een vriendelijke mevrouw voor een oven met stenen vloer en achter een counter vol broodjes. Zijn de broodjes ook in die oven gebakken? The proof is in the eating, zoals de Amerikanen zeggen. Het waldkornbroodje met ossenworst is in elk geval knapperig, de ossenworst heerlijk. De baguette gerookte zalm valt tegen, de smaak refereert maar heel in de verte aan vis. De witte pistolet is prima, maar wat doet dat kwakje tomatenpuree in het broodje? En echt goedkoop is het ook niet, deze prijzen betaal je ook in de broodjeswinkel.

Maar het kleinste Thijssentje smult van zijn frikadelbroodje.

De volgende is BP, waar ook een stenen vloeroven op ons wacht, maar de broodjes zitten in plastic zakjes. Net ter plekke afgebakken? Moeilijk te beoordelen. Mijn maag zit inmiddels behoorlijk vol, maar de plicht roept en een Italiaanse bol met gehakt, ijsbergsla en whiskysaus gaat er altijd wel in. Ook dit broodje is niet goedkoop, voor euro 2,85. De Italiaanse bol is redelijk, het gehakt is gehakt en dat valt niet tegen maar wel uit het broodje, wat een motorrijder bijna op mijn bumper doet belanden. Het kleinste Thijssentje hapt in een hamburger.

Aan de einder rijst Texaco, dat je zo mooi kunt zingen op het wijsje van Mexico van de Les Humphries Singers. Ook Texaco heeft een broodjesbakoven met belegde broodjes, voor gangbare prijzen. Het kleinste Thijssentje neemt een gehaktstaaf, ik moet wat langer denken. De keuze valt op ham-kaas, wat helemaal niet beroerd smaakt.

Verder gaat de reis. ’Ik ben misselijk’, zegt het kleinste Thijssentje achterin. Ja, ik ook, maar werk gaat voor. We moeten in elk geval nog een Shell bezoeken, marktleider. Dat betekent, dat hun benzine het duurst is, en de kans op lekker eten het grootst, toch? Nou, nee. Shell serveert schandelijke broodjes, voorverpakt in koelvitrines. De ’soft-baguette kip-kerrie’ is week en bleek, de kippenprut komt zo van de Lidl. De croissant ham-kaas is iets steviger maar draagt smakeloze kaas. Marktleider, maar in wat?

Nu, na zo’n vijfhonderd kilometer, wil het kleinste Thijssentje niks meer eten en ik eigenlijk ook niet, maar er duikt nog een tankstation op: de Q8, die ik toch wel even wil bezoeken. Binnen wacht het broodjesparadijs. Q8 is slim geweest en heeft de catering verpacht aan Délifrance. Geweldig idee! Die jongens weten hoe je broodjes moet bakken in een oven met stenen vloer. Wat een korst, wat een kruim en zelfs de kaas lijkt beter te smaken.