Bondscoaches op de fiets, als Sjors en Sjimmie

In het Zwarte Woud, ver weg van de hectiek van het WK, heeft Oranje zich teruggetrokken. Het lieflijke dorpje Hinterzarten, domein van oudere en bedaagde vakantiegangers, is de uitvalsbasis.

Hinterzarten zou het dorp van Wim Sonneveld geweest kunnen zijn. Is het dan nog vreemd om in zo’n dorp de bondscoach van Oranje op zijn fiets te zien rondrijden? Zijn assistent trapt naast hem de pedalen ook soepel in het rond. Marco van Basten en John van ’t Schip – Sjors en Sjimmie op pad.

Als ze in eigen land wedstrijden bezoeken nemen ze genoegen met een plaats op de perstribune. Tussen de gewone jongens, waarbij de afstand uiteraard van beide zijden wel wordt bewaard. Maar toch, geen skyboxen of wat dies meer zij voor de hoogste trainers van het land. In de rust mogen ze graag een zak patat bestellen. De ene week doet Marco het, de andere week Johnny.

Nu fietsen ze dus door Hinterzarten. Ze glijden van de berg af, met de wind in het haar. De bondscoach dient een persconferentie te geven en de zaal die daarvoor is afgehuurd, ligt vlakbij het hotel. Dan ga je met de fiets – doe je thuis toch ook, met zo’n afstandje?

Als Van Basten zijn zegje heeft gedaan, storten ze zich weer tussen de mensen. Handtekeningen? Geen probleem. ,,Maar wacht even’’, zegt Van ’t Schip. ,,Even de fiets van deze trap dragen en daar neerzetten, dan gaat het makkelijker.’’

Eerder die dag hebben ze op de training een partijtje laten spelen. De indeling ging anders dan anders, maar hoe anders, werd niet helemaal duidelijk. ,,Gewoon poten’’, zegt Van Basten later. ,,Zoals vroeger op het pleintje.’’ De reservekeepers Timmer en Stekelenburg hadden volgens die oeroude principe de partijen mogen samenstellen.

Vriendelijk en diplomatiek legt Van Basten later aan de buitenlandse pers uit waarom hij het prettig vindt om in Duitsland te zijn. ,,Je bent niet thuis en toch ook weer wel.’’ Hij bedoelt vooral dat er veel hetzelfde is als thuis, waar hij toch eigenlijk het liefste is. Het eten is vertrouwd, geen vreemde dingen. En je kunt er ook nog rustig fietsen door het dorpshart en, als je wilt, poten op het plein – ja, daar houdt de bondscoach van Oranje allemaal wel van.