Tibau do Sul con André Hazes

Als je instapt is het winter en als je tien uur later uitstapt is het zomer.

Amsterdam-Natal. Nee, niet wat je denkt (want dat bestaat niet meer onder die naam): Natal, Brazilië, genoemd naar het kerstfeest! Zomer dus, maar veel maakt het niet uit, vlak onder de evenaar, het is er in elk geval altijd gewoon dertig graden. Misschien kun je het seizoen aan de wolken aflezen, die soms dik zijn, gevuld met water, maar het kan er ook gewoon heerlijk onbewolkt zijn, hartje zomer, daar vlak onder de evenaar. Tibau do Sul staat in sommige vakantiegidsjes. Klinkt zonnig genoeg. Wel wat duurder nog dan de inmiddels geijkte vakantiebestemmingen, maar je kunt er toch gemakkelijk naartoe, als je inmiddels Kreta of Antalya wel voor gezien houdt. Zo klein is de wereld geworden, Brazilië gaat gewoon per charter. De gevolgen blijven niet uit: een plaatselijke gids die vlot Nederlands spreekt en allerhande tips geeft in de bus die de transfer van vliegveld naar vakantiepark uitvoert, aan boord een televisietoestel met een uur lang clips van Beyoncé, en op het appartementencomplex een Hollander die je allerlei uitjes probeert aan te smeren, naar de dolfijnen in de baai vijf kilometer verderop, een ritje naar de Amazonerivier en zelfs er even opvaren als je wilt, een voetbalwedstrijd in Natal, hè ja, een heuse Braziliaanse voetbalwedstrijd! Maar om te beginnen maar eens een welkomstdrankje, kennismaking met je vermeende soortgenoten en André Hazes. Dat is wel even slikken in Brazilië, die twee huisschilders uit Wormerveer, dat grappige multiculturele stel uit Ede, het sneeuwwitte gezin uit Bedum. En André Hazes. Maar je hoeft niet mee te doen hoor. Je hoeft niks. Het is vakantie. Toch jammer dat je geen zin hebt in al die tripjes. Denk er nog maar even over na, jullie kunnen me altijd bereiken. Jullie... ik zou me op mijn leeftijd allicht gevleid moeten voelen, maar bespeur daarentegen een lichte ergernis om het gedachteloze tutoyeren van de Nederlandse gastheer, dat kennelijk bij het universele vakantiegevoel is gaan horen. En dat wij niet mee willen doen met al die fijne excursies stempelt ons tot ietwat norsige buitenstaanders, die nog net niet als spelbrekers worden gezien. Het kan me niet schelen, zeg ik dapper tegen mijzelf, ik ben hier voor m'n eigen lol. En niet om gezellig met landgenoten op te trekken. Maar wat me natuurlijk niet bevalt is dat er ook hier al te veel Nederlanders zijn, die hetzelfde komen doen als ik. De toeristische paradox: dat waarvoor je vlucht kom je juist tegen. Ooit waren er ontdekkingsreizigers die nooit gezien land aanschouwden. Terra incognita. Hic sunt leones. Maar dat lukt ons nauwelijks meer. Jammer. Het is niet anders. Dan maar zo hard mogelijk genieten van het gevoel mijlenver weg te zijn. Ondanks het onvermijdelijke beetje verliefd van André Hazes.