Als de lichten uitgaan, komt de sneeuwluipaard

De slachtoffers van de aardbeving in het verwoeste Pakistaanse dorp Ghnol worden niet alleen geteisterd door regen en sneeuw. Als de lichten in de tenten 's nachts uitgaan komen de zorgen, en dreigt gevaar van buiten.

Muhammed Fareed Khan (60) is nerveus. “Een sneeuwluipaard aast op mijn vee,“ zegt hij met vermoeide stem, “de afgelopen drie nachten heb ik niet geslapen.“ Khans dorp Ghnol, in de noordelijk gelegen North West Frontier Province, werd afgelopen oktober zwaar getroffen door de aardbeving in Pakistan. Alles ligt plat, toevoerwegen zijn geregeld geblokkeerd door lawines en de overlevenden kampen met regen, sneeuw, kou en roofdieren.

“'sAvonds jagen we met tien dorpsgenoten en twee soldaten op de luipaard, maar hij laat zich nooit zien“, zucht Khan. Hij zit voor een klein houtvuur in een simpele hut die dienst doet als keuken. Het is de enige plek met warmte voor Khan en zijn dertien familieleden. Hun tent, gedoneerd door een Italiaanse organisatie, heeft geen verwarming en is ijskoud. Ze brengen er zo min mogelijk tijd in door.

De koude en het gebrek aan privacy zijn totaal ondergeschikt aan de dreiging van de luipaard. Als Khan en enkele mannen hurken rond het houtvuur in de keuken, gaat het gesprek enkel maar over de grote kat die ergens in het donker om hen heen sluipt. “Ik heb een koe, drie stieren, twee paarden, twee geiten, vier kippen en twee honden. Het is alles wat ik nog bezit.“

Boven de haard hebben vier kippen zich geriefelijk genesteld in de warmte van het houtvuur. Drie slapen, de vierde volgt aandachtig wat er zich afspeelt in de kleine ruimte. Uit een nabijgelegen tent klinkt echtelijk geruzie. Een vrouw huilt. De zes mannen en de vrouw in Khans hut lachen. Het komt vaker voor.

Eén van de mannen toont een ouderwets Brits geweer en vier patronen. “Deze zijn eigenlijk voor de vogeljacht“, legt een andere man uit. Een luipaard kan er niet mee geveld worden. Ze kunnen hem op zijn best verwonden, en dat maakt het roofdier enkel boos en agressiever. “Het is een single shot“, legt dezelfde man uit. “Als je mist krijg je geen tweede kans.“

Het beste dat de mannen kunnen doen is een boel lawaai maken als ze de luipaard horen. “Hij maakt een grommend geluid“, zegt de oude Khan. Hij gromt met diepe stem. “Hij wacht totdat de lichten uitgaan als we omstreeks negen uur de generator stoppen. Hij heeft mensen in andere dorpen aangevallen, maar hier nog niet. Nu zijn we bang dat het hier ook gebeurt.“

“Wat we het meeste nodig hebben is stalen golfplaten, zodat we een hut kunnen bouwen waar de luipaard niet binnen kan komen.“ De huidige stal is een klein hutje waar de dieren dicht op elkaar staan. Aan drie kanten zijn de muren van plastic zeil. “De luipaard kan dit zo wegscheuren,“ zegt Khan, en trekt zijn nagels over het zeil.

Naast Khan staat de 40-jarige Fazal Ul Rehman. “Mijn schoonzoon“, legt de oude Khan uit. “Hij verloor zijn vrouw en twee van zijn zeven kinderen. Ik heb hem een andere dochter gegeven om te trouwen.“

Rehman zegt dat het goed is weer getrouwd te zijn. Een echte ceremonie zat er niet in. “Er zijn teveel mensen overleden,“ weet de oude Khan, die nog een tweede dochter verloor in de aardbeving. Hij maakt zich zorgen over zijn ongetrouwde 15-jarige dochter nu hij vrijwel alles kwijt is. “Het zal moelijk zijn haar uit te huwelijken, maar ik ga mijn best doen.“ Hij zucht diep en kijkt naar de grond. “We kunnen enkel op Allah vertrouwen.“