moderne manieren

Ik ben nu drie jaar gescheiden en mijn ex-man en ik zijn co-ouders. Onze dochter (tien jaar) woont de ene helft van de week bij haar vader en de andere helft bij mij. Het ene weekend is ze bij mij, en het volgende weekend bij hem. Zijn huis is ongeveer een kwartier rijden met de auto van het mijne. Mijn dochter wil met deze regeling ophouden. Ze wil bij mij wonen en eens in de twee weken een weekend naar haar vader, of gewoon als ze er zin in heeft. Ik merk ook wel aan haar dat ze moeite heeft met steeds maar omschakelen. Wanneer mag een kind hierover meebeslissen? Mijn ex vindt het allemaal onzin en stemt er dan ook niet mee in om de regeling aan te passen. Hoe komen we hier uit?

Niet meer heen en weer

Uw dochter heeft er na drie jaar genoeg van om voortdurend te moeten verkassen. Het ís ook vervelend voor kinderen om geen vast woonadres te hebben, zeker wanneer dit gepaard gaat met halen en brengen per auto.

Voor een systeem van om de paar dagen wisselen van huis is het eigenlijk nodig dat exen vlak bij elkaar in de buurt wonen, zodat kinderen zelfstandig van het ene naar het andere huis kunnen lopen. Op die manier blijven ze in hun buurt in dezelfde sfeer en wordt hun sociale leven met vriendjes en vriendinnetjes niet aangetast. Ook kunnen ze dan makkelijk even teruglopen om iets op te halen wat in het andere huis ligt.

Het gesleep met kinderen per auto dient vooral het belang van de ex-partners – voor kinderen is het een crime. Naarmate kinderen ouder worden, groeit de tegenzin om telkens van thuis te wisselen. Dit betekent niet dat ze een hekel aan de ene ouder hebben; het betekent gewoon dat ze niet langer in tweeën gedeeld willen worden.

Uw dochter is wat jonger dan het gemiddelde kind-van-gescheiden-ouders dat genoeg krijgt van het gesleep. Dat is geen reden om haar niet serieus te nemen. Het is tenslotte best ingewikkeld om zo te leven – veel volwassenen zouden daar ook geen zin in hebben.

Het voorstel van uw dochter lijkt heel redelijk: ze woont in principe bij haar moeder, ze gaat eens in de twee weekenden een weekend naar haar vader, terwijl vader en dochter op elk gewenst moment tussendoor contact met elkaar kunnen opnemen. Verder zijn er ook nog vakanties, waarin ze met haar vader dingen kan doen. Hij kan natuurlijk ook dichterbij gaan wonen.

Beleg een familiebijeenkomst met z’n drieën en bespreek deze dingen. Uw dochter heeft wel degelijk een inbreng, want ze is langzamerhand geen onmondig kind meer dat ouders als een pakketje heen en weer kunnen blijven sturen. Een omgangsregeling ligt niet vast voor de eeuwigheid, maar moet telkens weer worden aangepast omdat betrokkenen zich ontwikkelen.

Als u voorziet dat het een onaangenaam gesprek wordt, waarin allerlei schadelijke emoties naar buiten komen, is het verstandig om er een vierde persoon bij te vragen, een bemiddelaar die het gesprek in goede banen kan leiden. Er bestaan allerlei organisaties die bemiddelingsdiensten aanbieden aan gescheiden ouders die problemen hebben met de omgangsregeling.

Onze zoon van 18 heeft sinds een paar maanden zijn rijbewijs. De lessen zijn door ons betaald. In het begin zijn we ruimhartig geweest met het uitlenen van de auto, omdat we vonden dat hij moest oefenen. De situatie is nu zo dat hij voor elk tripje bijna dagelijks om de auto vraagt. Voor korte stukjes gebruiken we zelf altijd de fiets. We wonen aan de rand van de stad, vlakbij een NS station en metrohalte. We vinden het niet nodig dat onze zoon de auto gebruikt voor een afstand die met tien minuten fietsen of met de trein ook goed te doen is. Bovendien heeft hij als student een ov-kaart. Maar de auto is voor hem gratis, makkelijk en geeft status. Nu willen we, om dagelijks vervelende discussies te voorkomen, graag regels stellen wanneer de auto door hem gebruikt mag worden. Wat is redelijk?

Zoon achter het stuur

Redelijk is dat het úw auto is, en dat u die in principe helemaal niet uitleent, tenzij voor noodgevallen. Autorijden is een dure hobby. Het is onnodig om uw zoon hierin te subsidiëren. Als hij in een duur restaurant wil gaan eten of een weekendje naar Londen met vrienden, geeft u hem toch ook geen geld mee? Fietsen kost niets en is gezond, en als hij verder weg moet, heeft hij een ov-kaart. Als hij de auto vraagt om ergens heen te gaan, waar geen station is, kunt u hem uitlenen, maar laat hem dan wel betalen voor de benzinekosten. Uw zoon moet niet over uw auto kunnen beschikken alsof het de zijne is. Opvoeding bestaat er onder andere uit om kinderen ervan te doordringen dat luxe niet gratis in je schoot komt vallen.

Bestaan er nog etiquetteregels over het ophouden of afzetten van een herenhoed of pet? Onlangs woonde ik een concert bij in de protestantse kerk, dus geen kerkdienst. Een jongeman zat daar met een honkbalpetje op. Zelf ben ik opgevoed met de regel dat mannen hun hoed of (uniform)pet altijd moeten afzetten in de kerk. Ik heb een ambtsdrager gevraagd deze jongeman te vragen zijn pet af te zetten, maar tot mijn verbazing vond hij dat niet nodig. Ben ik ouderwets en zijn de regels afgeschaft?

Pet af!

De klassieke etiquetteregel luidt sinds jaar en dag: ’Heren dragen binnenshuis geen hoofddeksels.’ Niet in concertzalen en zeker niet in kerken. Ook al dwingt een kerk meer eerbied af dan het algemene ’binnenshuis’, hetgeen een extra dempende werking zou moeten hebben op de aanwezigheid van mannelijke hoofddeksels, het lastige van een concert in een kerk blijft dat een deel van het publiek de locatie eerder als concertzaal dan als kerk zal ervaren. Een bijkomend probleem is dat dit soort kledingregels niet afdwingbaar is. Er staat niet, zoals bij rijden door rood licht, een sanctie op. Om die reden voelde de gezagsdrager zich niet geroepen om voornoemde persoon-met-petje tot de orde te roepen. In een kerk tijdens de kerkdienst (een situatie die meer respect vraagt) zou iemand hem erop kunnen wijzen dat een pet niet hoort, maar in een concertzaal zie ik dat niet snel gebeuren. Mensen halen hun schouders erover op, voor zover ze überhaupt beseffen dat er iets niet in de haak is.

Wanneer de regels voor het wel of niet dragen van mannelijke hoofddeksels niet meer door brede lagen van de bevolking als regels worden herkend, dan houden ze op te bestaan.