Inburgeren gaat niet alleen over taal

Het CDA stelt in de aanloop naar het kamerdebat van maandag over de Wet Inburgering hogere eisen aan migranten die hier al lang wonen en werken: ook voor schriftelijke vaardigheden geldt niveau A2.

Een score op een toets wordt de allesbepalende factor voor oudkomers die zich ingeburgerd mogen noemen en nieuwkomers die mogen komen en blijven. Hoe komt het toch dat het debat over inburgering in ons land zo jammerlijk versmald is tot het niveau Nederlands dat gehaald moet worden? Sinds het ’multiculturele drama’ en ’9/11’ is het politieke klimaat dramatisch veranderd, en wordt inburgeraars de verkeerde maat genomen. Stelselmatig zijn hun vorderingen in het Nederlands niet afgemeten aan wat haalbaar is in de zeshonderd uur die het inburgeringsprogramma biedt, maar aan het streefniveau dat de wet noemt. We roepen toch ook niet dat het kleuteronderwijs faalt, wanneer de kleuters op een toets het niveau van groep 6 nog niet halen? Op die gronden – de inburgeraar beheerst nog niet wat op termijn wenselijk is – had de conclusie ’ínburgering faalt’ nooit getrokken mogen worden. Toch is dat bij herhaling gebeurd. Het onderwijs voor volwassenen heeft ondertussen al lang vastgesteld dat inburgeren en Nederlands leren meer vraagt dan zeshonderd uur les in een klaslokaal. Niet voor niks wordt Nederlands leren geïntegreerd in beroepsopleidingen en op de werkvloer. Niet zozeer om een ’hoger punt’ voor het proefwerk Nederlands te halen, maar om te werken aan het uiteindelijke doel van inburgeren: participatie aan maatschappij en arbeidsmarkt. Maar het kwaad is dan al geschied.

Politiek en samenleving moeten inzien dat inburgeren tijd en moeite kost en een brede aanpak vereist.