Broeierige beelden in de Rotterdamse Tiger-competitie

Geen drilboren die in het asfalt hameren, in de Tiger-competitie dit jaar, maar de Engelse film 'Song of songs' weet wel haar beelden te laten zinderen. De camera die lang niet verder komt dan ruggen en profielen toont een wereld die zich afwendt van buitenstaanders.

De twintigjarige orthodox joodse Ruth verzorgt haar doodzieke moeder in een roerloos huis. Spullen die in geen jaren meer van hun plaats zijn geweken. De gordijnen zijn gesloten. Spiegels zijn verborgen. Iedere dag prevelen rabbi's hun gebeden bij het ziekbed. De in zichzelf gekeerde Ruth laat geen twijfel toe, ze volgt de rituelen. Ruths broer David die in Londen rondzwerft en les geeft aan de universiteit is wel al jaren geleden ontsnapt maar heeft zich nog niet bevrijd. Het geweld smeult onder de oppervlakte.

Het broeierige 'Song of songs' is geen perfecte film; enig effectbejag kun je de Engelse Josh Appignanesi ( zelf ook joods, niet orthodox) niet ontzeggen. Maar Appignanesi toont zich wel een échte filmmaker, iemand die een originele beeldtaal vindt en zo zijn verhaal grootser maakt.

'Song of songs' raakt je niet zozeer in de onvermijdelijke uitbarsting aan het slot, maar wel in de stilte die daaraan voorafgaat. Het ontzielde huis, de moeder die op bed ligt, de dochter die met haar gezicht voelt of haar moeder nog ademt, die tegelijk liefdevol is en slaaf.

'Song of songs' is een intense uitzondering in een competitie waarin de meeste 'filmmakers van de toekomst' nu nog niet zo heel moeilijk doen. Kabbelende, kleine verhalen overheersen. Veel Tiger-kandidaten zijn (traditiegetrouw) 'coming of age' drama's: twee Amerikaanse jongens kamperen in het woud, een Peruviaans meisje wil naar Lima, een Uruguayaanse jongen bouwt een huis. En dat was het dan.

Tussen die ingetogen, kleine drama's valt ook 'Langer Licht' gunstig op, het speelfilmdebuut van de Nederlandse filmmaker David Lammers. Het eerste half uur snoert Lammers heel beheerst je keel dicht: een snelle afwisseling van trainingen op de bokschool waar vader Lucien zijn pupillen toeschreeuwt en het psychische gevecht thuis waar hij zijn 15-jarige zoon afbekt. Het geweld dat in 'Song of Songs' naar binnen drukt, drukt hier naar buiten. Die man (een fraaie rol van Raymond Thiry) moet wel ontploffen en dat doet hij ook. Baf!

Alleen daarna wordt het verhaal toch vrij traditioneel afgewerkt: verklaring, loutering, liefde. Het trillen en uit elkaar spatten van het glas is spannender en verrassender dan het bij elkaar vegen van de scherven.