Een zeer omstreden vredesmissie

Na maanden van politieke spanningen zal de Tweede Kamer vandaag naar alle waarschijnlijkheid instemmen met het sturen van militairen naar Afghanistan. Op de volgende pagina's: de pijnlijke gok van D66, Uruzgan is geen Srebrenica en de mening van hulporganisaties. Eerst nog één keer: de voor- en tegenargumenten.

Tegen

Nederland wordt onder druk van de internationale gemeenschap de operatie ingerommeld, net zoals destijds met Srebrenica. Een politiek van goede bedoelingen is levensgevaarlijk.

Als je troepen stuurt doe je mee aan een Afhganistan-politiek die door de Amerikanen wordt gedomineerd, al staat er een VN-vlag op de missie.

Het draagvlak voor de missie in de samenleving is niet groot, terwijl militairen het gevoel moeten hebben dat ze volledig gesteund worden door het thuisfront. Bij tegenslagen zullen twijfels ontstaan en zullen verantwoordelijken naar elkaar wijzen.

De 1200 tot 1400 Nederlandse militairen zullen in Uruzgan vooral moeten vechten tegen de Taliban en andere strijdende partijen. Aan wederopbouw zullen ze niet toekomen, zoals wel de bedoeling van de missie is. Dit blijkt ook uit de zware bewapening die ze meenemen: pantserwagens met snelvuurkanonnen, zware mortieren, gevechtshelikopters en F16's.

De missie bestaat uit te weinig militairen. Het gebied is zo groot als bijna heel Nederland. De militairen zullen vooral zichzelf beschermen en niet de bevolking.

De risico's voor de Nederlandse mannen en vrouwen zijn onverantwoord groot. Ze moeten rekenen op hinderlagen, bommen langs de weg en zelfmoordaanslagen. Er is nu al sprake van verhoogde activiteiten in Uruzgan.

Wil je wederopbouwen, dan dient eerst de vijand te worden verslagen. Dat vereist een missie met een ander karakter.

De kans is groot dat de Navo-operatie in Afghanistan, Isaf, juist in Uruzgan botst met de operatie Enduring Freedom (OEF): het bestrijden van Taliban, Al-Kaida en andere terroristische organisaties. Vooral Amerikanen doen aan deze operatie mee en maken zich met hun harde optreden in hoge mate impopulair bij de bevolking.

De kwestie van gevangen Afghanen lijkt op papier goed geregeld, maar in de praktijk niet. Afghaanse autoriteiten en Amerikaanse militairen sluiten gevangenen op zonder de Conventies van Genève te respecteren.

Nederland steekt zich in Uruzgan in een wespennest van fundamentalistische strijders, drugshandelaren, stammenstrijd en corrupte overheidsdienaren.

Voor

De Verenigde Naties, de Navo, de Europese Unie en Afghanistan zelf vragen om bescherming, hulp en bijstand om het verwoeste land weer een kans te geven.

Nederland wint, met zijn buitenlandpolitiek, aan gezag in de wereld als aan deze risicovolle missie wordt meegedaan.

Als er geen militairen naar Afghanistan worden gestuurd, dan valt het land uiteindelijk weer ten prooi aan de Taliban en terroristische organisaties. De gevolgen, bijvoorbeeld aanslagen, zullen de westerse landen zelf raken.

Bewapende troepen zijn nodig om stabiliteit en veiligheid in de regio af te dwingen of te ondersteunen. Buitenlandse militairen kunnen de bevolking een gevoel van veiligheid geven. Ze moeten hulporganisaties beschermen en lokale autoriteiten ondersteunen bij het herstellen van rust en orde.

De risico's voor de militairen zijn inderdaad groot. Maar ze worden wel goed bewapend met pantserwagens, mortieren, gevechtshelikopters en F16's. Met de Navo, Groot-Brittannië en uiteraard de VS zijn afspraken gemaakt over militaire bijstand en hulp als de troepen Uruzgan moeten verlaten.

De Nederlandse krijgsmacht is voldoende getraind en uitgerust en beschikt over veel ervaring om deze moeilijke opdracht te kunnen uitvoeren.

Nederland hoeft niet na twee jaar verblijf zelf op zoek naar een vervangende strijdmacht, zoals ten tijde van Srebrenica. De Navo stelt zich hiervoor verantwoordelijk.

Met Afghanistan en het Internationale Rode Kruis zijn afspraken gemaakt over gevangenen. Die zullen niet in CIA-handen 'verdwijnen'.

Anders dan Amerikanen staan Nederlandse militairen bekend om hun terughoudende gebruik van geweld. Ze proberen vooral goodwill onder de bevolking te creëren: de Dutch approach. Minister Kamp van defensie voorspelt dat de Nederlandse soldaten omzichtig zullen opereren, dus niet overal dorpen binnenvallen en deuren intrappen bij vermeende terroristen. “We gaan niet als een bok op de haverkist zitten.“

Volgens minister Kamp zal deze missie zich niet vermengen met de Operatie Enduring Freedom, de Amerikaanse terroristenjacht in hetzelfde gebied.