Ik ga niet stemmen op 7 maart

In 2000 richtte ik een plaatselijke politieke partij op, samen met een vrouw die uit een van de grote fracties was gezet. Ik stemde in maart 2002 op de nummer 1 van de lijst, zelf stond ik nummer 2. We behaalden nipt geen zetel, en toen was het einde verhaal.

In Arnhem werd vervolgens een brede coalitie gevormd van liefst vijf partijen. Dat was niet bevorderlijk voor de plaatselijke democratie. Men kan zich voorstellen hoe een college werkt waarin onder te veel anderen zowel de VVD als GroenLinks zitten. Veel zaken in mijn stad zijn er bij stemmingen in de raad doorgekomen vanuit coalitiebelang. Niet het belang van de stad leek voorop te staan, maar het overeind blijven van de coalitie. Wat aan oppositie restte, blonk uit in schelden en schreeuwen. Stemverheffing en het meest platte populisme (onder meer in het debat over behoud voetbalclub Vitesse) leek vier jaar lang de enige manier om nog gehoord te worden.

Rond gemeenteraadsverkiezingen kleeft wat mij betreft oneerlijkheid. De drie grote landelijke partijen krijgen automatisch hun stemmen, en worden vanuit landelijke kaders ook financieel gesteund. Plaatselijke partijen krijgen geen cent, en moeten het volledig hebben van plaatselijke bekendheid. Daar zit een bovengrens aan, daar ongeveer de helft van de inwoners van mijn woonplaats de regionale krant niet leest, en zo maar zeer globaal op de hoogte kan zijn van wat er in de gemeentepolitiek omgaat, en wie de poppetjes zijn.

Stemgerechtigd vanaf 1971, ben ik steeds een zwevende kiezer geweest. Als regel stemde ik op een persoon, niet op een partij. En sedert de jaren tachtig bij voorkeur op een vrouw. Ik zie op dit moment niemand in mijn woonplaats in wie ik voldoende vertrouwen heb. Voor het eerst in 35 jaar zal ik thuisblijven bij de gemeenteraadsverkiezingen op 7 maart. Wel hoop ik in de volgende jaren van tijd tot tijd mijn mening te kunnen geven in plaatselijke referenda. Dan gaat mijn stem toch niet verloren.