Een nieuwjaarswens voor iedereen die zich alleen voelt

De IJsselmuidense Mirjam van der Hall (55) plaatst al tien jaar een advertentie in twee landelijke dagbladen, waarin ze 'alle mensen die alleen zijn' een gelukkig nieuwjaar wenst.

Zes plakboeken heeft Mirjam van der Hall met brieven en kaarten van voor haar onbekenden. Velen schrijven haar een anonieme nieuwjaarswens, anderen verhalen over hun eenzaamheid. Allemaal reageren ze op de kleine advertentie die jaarlijks in Trouw en de Volkskrant staat: 'Alle mensen die alleen zijn, wens ik een gelukkig nieuwjaar'.

,,Ik heb de advertentie van mijn vader overgenomen, zegt Mirjam van der Hall. ,,Na het overlijden van zijn vrouw, mijn moeder, liep hij begin januari 1977 over straat en dacht: 'Er moeten veel meer mensen zijn zoals ik. Mensen die zich net zo alleen voelen'. Mijn ouders waren dertig jaar bij elkaar geweest, het is nogal wat, als je dan weer alleen bent. In een impuls is hij bij de lokale krant naar binnen gegaan om een advertentie te plaatsen.

Vader Jan van der Hall besefte al snel, dat weinig mensen zijn nieuwjaarswens zouden zien. Hij stapte op de bus naar Amsterdam en plaatste daar dezelfde advertentie in de Volkskrant, eronder zijn adres. Later volgde ook een plek in Trouw. ,,Ieder jaar kreeg hij tussen de tachtig en honderdtwintig geschreven reacties. Zoveel zijn het er nog steeds.

Tien jaar geleden, na het overlijden van haar vader, nam Mirjam van der Hall het stokje over. ,,Dat heeft hij mij gevraagd, hij heeft er zelfs een potje geld voor achtergelaten. Dat begint nu op te raken, want zo'n advertentie kost behoorlijk wat geld. Maar ik ga ermee door, zo lang als ik kan. Ik hoop dat mijn kinderen het overnemen als ik er niet meer ben.

De persoonlijke verhalen verbazen haar, zegt Van der Hall. ,,Het is onvoorstelbaar wat zo'n bericht bij mensen losmaakt. Ik laat de brieven aan niemand lezen, want mensen schrijven hele intieme dingen over hun leven. Jongens van 22, 23 jaar vertellen over hun eenzaamheid. En een vrouw schreef dat ze 's ochtends opstond en niet wist hoe ze de dag door moest komen. Het ging niet zo goed met haar in die tijd. Ze besloot de kattenbak te verschonen en legde onderin een krant neer. Daar zag ze de advertentie. Die gelukwens hielp haar de dag door. Dat is toch prachtig.

Ze schrijft ze nooit terug, haar vader deed dat wel. ,,Met sommigen correspondeerde hij. Er zijn mensen bij die mijn vader twintig jaar geleden ook al schreven. Hij heeft via zijn gelukwensen zelfs een vrouw ontmoet met wie hij tot zijn dood samen is geweest. Toch deed hij het daar niet voor, ik ook niet trouwens. Het doel is om, zoals mijn vader zei, even bij de mensen thuis te komen. Te laten weten dat iemand aan ze denkt.

Veel brievenschrijvers denken dat ze zelf ook alleen is. ,,Soms sturen mannen een brief, dat ze een dagje met me op stap willen, maar dat gaat niet. Ik ben heel gelukkig getrouwd.