Sír Tom Jones, alstublieft!

Vorig jaar smeekte hij zijn vrouwelijke fans om nu eindelijk eens geen ondergoed meer naar het podium te gooien bij zijn optreden. Dus we blijven gespaard voor een zeer gênante vertoning als de Britse Queen binnenkort zanger Tom Jones met een tikje van een zwaard op zijn schouders in de adelstand verheft.

Sir Tom Jones, het blijft wennen, zeker als je aan een van zijn laatste hits denkt: Sexbomb. Laten we het netjes vertalen: Seksbom, seksbom, je bent een seksbom. Je kunt me van dienst zijn als ik langs kom. Seksbom, seksbom, je bent mijn seksbom. En schatje, je kunt mij opwinden, me opwinden, liefje. Aan de nog meer gedurfde strofen wagen we ons niet. Nee, dan is Green, green grass of home uit zijn begintijd als popidool meer gepast voor de puriteinse dames van zijn geboorteplaats Pontypridd (Wales).

De bekroning van een meer dan veertig jaar durende carrière - zijn eerste hit It's not unusual is uit 1965 - met een knighthood plaatst Tom Jones in het gezelschap van andere idolen als sir Cliff Richard, sir Paul McCartney en sir Mick Jagger. De generatie van de roaring sixties, die Tony Blair - want híj doet de voordracht aan zijn majesteit - als jonge tiener op de buhne heeft zien staan. En het lijkt wel of iedereen uit die periode nog eventjes moet worden geridderd voor ze definitief verdwijnen in het poparchief. Dus voor Blair zijn biezen pakt kunnen we nog wel sir Rod Stewart verwachten of sir Barry Gibb.

Ooit daalde de Britse lintjesregen neer op mannen en vrouwen die zich verdienstelijk hadden gemaakt voor de samenleving. Ze kregen gezelschap van vooral mannen, die zich verdienstelijk maakten voor de regering van de dag. Na de wat gewone onderscheidingen, de MBE's, die premier Harold Wilson in 1965 liet toekennen aan de Beatles, diende de verpopping van de ridderordes zich in 1986 aan met de verheffing in de adelstand van Bob Geldof. Het was een ereridderschap weliswaar, want Bob is Ier en de Boomtown Ratszanger had hem verdiend voor zijn Band Aid/Live Aid-inzet voor hongerend Afrika, maar de deur was op een kier gezet.

Cliff Richard was in 1995 de eerste Britse popster die zich sir mocht noemen. En waarom? Voor iemand die I'll be a bachelor boy, until my dying day blijft zingen is hij zelfs niet de ideale schoonzoon. En nu hij net als de ordi's Geer en Goor roze colbertjes gaat dragen zullen de praatjes over de reeds 65 jaar oude knaap ook wel weer de kop opsteken.

Een jaar later mocht Paul McCartney de gang naar Buckingham Palace maken voor zíjn tikjes. Hij had geholpen van de popmuziek een revolutie te maken, was de argumentatie. Sir Paul was echter allang niet meer de revolutionair, die in 1965 nog vertelde marijuana op een van de toiletten van het paleis te hebben gerookt bij het vorige eerbetoon.

Elton John was in december 1997 aan de beurt 'voor zijn uitgebreide liefdadigheidswerk', voornamelijk ten behoeve van aidspatiënten en -preventie. Een paar maanden eerder had hij met Candle in the Wind de show gestolen op de glamourbegrafenis van zijn grote vriendin prinses Diana.

Mick Jagger kreeg zijn onderscheiding in 2003 onder luid protest van zijn voormalige mede-Rolling Stone Keith Richard. Hier hebben de Stones nooit iets mee te maken willen hebben, brieste Keith. Het argument van sir Mick dat Tony Blair hem had overgehaald zijn onderscheiding te accepteren vond Richard geen excuus. Jagger had zich in het establishment laten inlijven. Nee dan liever sterren als David Bowie, die in 2000 een 'Niet geïnteresseerd' had gemeld aan Blair.

Het komend voorjaar mogen we met dank aan de BBC beelden verwachten van sir Tom Jones die, keurig in jacquet en met grijze hoge hoed trots zijn versierselen showt. Wat jammer dat 'Spitting Image' er niet meer is. Het zou toch prachtig zijn: Jones met zijn lintje op zijn half ontblote borst, heupswingend op de buhne. En voor hem op de eerste rij in de zaal Tony en Cherie, Elizabeth en Philip, Charles en Camilla, de armen in elkaar gehaakt, van links naar rechts wiegend en luidkeels zingend: My my my Delilah! Why why why Delilah!!!