Spons

Historische gebeurtenissen langs de lijn.

Het leven is de laatste dagen heel overzichtelijk geworden. Twee thema’s beheersten het land: het weer en het WK. Op televisie verzengt het voetbal alle overige programma’s. Ik heb al tijden geen wereldnieuws meer tot me genomen: het laatste dat ik hoorde was dat Zarkawi stierf tijdens Duitsland-Costa Rica. Misschien schuift het wereldnieuws gewoon een beetje op bij grote sportevenementen, alsof er ook voor nieuws een quotum kan worden vastgesteld waarlangs onze opnamecapaciteit is geregeld. De Merapi wacht op de finale in Berlijn en Uruzgan is in het zomerschema ingedeeld na Wimbledon en de Tour.

Het grote nieuws, het zenuwcentrum van alle nerveuze journalistieke activiteit, dat kan zich maar op één brandhaard tegelijk concentreren. En deze weken ligt die in Duitsland. Daarbij gaat het nog niet eens om de verslaggeving van de voetbalhandelingen op het veld, maar veel meer om de fall out: wat doe je met alles daarbuiten.

Dit bijvoorbeeld. Ik geef de beelden en het commentaar van Mart Smeets. Ze doken ergens op rond een uur of acht – de tijd waarop je vroeger naar het Journaal keek – en ik zeg er eerlijk bij dat Mart Smeets natuurlijk een klasse op zichzelf is; er is niemand die van niks zoveel weet te maken als hij. Hij hoeft – zo bleek uit het tweegesprekje met Youri Mulder – de wedstrijden niet eens meer te zien. En terwijl elders herhaalde malen te zien was hoe een meisje rouwde bij haar dode vader op een Palestijns strand, keek ik, door Mart gegrepen, mijn ogen uit bij het echte wereldnieuws.