14 juni De heemst is familie van de stokroos,

en dat is goed te zien. Stengel, blad en kelk zijn dicht fluwelig grijs, bijna viltig behaard. Maar vooral de bleekroze bloemen lijken sterk op tuinstokrozen, al zijn ze een stuk kleiner. Karakteristiek voor de familie is de dubbele kelk. De anderhalve meter hoge plant komt elk jaar op dezelfde plek op. Hij groeit het liefst op brakke grond en kan het heel lang uithouden, als de omgeving is verzoet. Zo bloeit hij nog steeds op de strekdam in het IJmeer, terwijl het IJsselmeer al sinds de afsluiting van de Zuiderzee in 1932 aan het verzoeten is.

Nectar wordt afgescheiden tussen de voet van de kroonbladen en de bloembodem, waar het tegen regen en kleine insecten wordt beschermd door beharing op de kroonbladen. De bloemen kunnen zichzelf bestuiven, als insectenbezoek uitblijft. Dan krullen de stijlen terug naar de meeldraden, die wel eerder rijp zijn dan de stampers, maar nog stuifmeel bevatten.

Op braakliggende bouwterreinen en andere voedselrijke ongebruikte stukken grond ziet het geel van verschillende soorten kruisbloemigen. Natuurlijk zijn daar mosterd, kool- en raapzaad bij. Lange iele trossen met kleine bloemen heeft de raket. De moeraskers groeit laag bij de grond en zijn gele kruisbloempjes staan in een ronde bloeiwijze, die soms misvormd is door de sponsachtige gallen van een galmug.