Oranje eten op de keukenproeftafel. Dat wordt weer afzien op de bank.

Het was me bijna ontgaan, maar vanaf heden voetballen wij weer, tegen de rest van de wereld en Duitsland. Vandaar dat alle winkels oranje zijn. Dat wordt weer met de Thijssentjes op de bank zitten en juichen, terwijl mevrouw Thijssen geamuseerd toekijkt. Uren, dagen, weken achter elkaar, terwijl de warmte van de zomer en de wedstrijdspanning onze getrainde lichamen uitputten. Eten, drinken en een speelschema moeten ons door de eerste weken slepen.

Over drinken hoef ik niet na te denken, een speelschema staat in de krant, maar het eten vraagt om een zorgvuldigere benadering. Het moet buiten de koelkast kunnen, want die zit vol bier, het moet oranje zijn, vanwege ons koningshuis, en het moet gemakkelijk af te happen zijn, want we zitten op de bank. Eens kijken wat een rondje langs de drie supermarkten van Ons Dorp oplevert.

Allereerst de C1000. Veel oranje? Laat ik het zo zeggen: ik ben niet de enige die het voetballen heeft ontdekt. En gelukkig is er ook wat te eten. Voorgebakken hamburger-in-broodje, bijvoorbeeld. Het broodje heeft de vlakken van een voetbalbal – laten ze die bal nu net zo hebben veranderd dat er geen vlakje meer aan te ontdekken valt. Oranje vla en oranje bavarois staan erboven, die gaan ook mee. Dat is echt tv-eten: een plastic bak, een lepel en drie monden om te vullen; laat de pot maar rondgaan.

Op naar de Albert Heijn. Ook hier het nodige oranje, en bij de kassa nieuwe plastic tassen. Blauwe plastic tassen. Vroeger waren die toch oranje? Heeft Albert Heijn zich hooghartig van het voetbalgespuis afgekeerd? Dat blijkt dan niet uit de rest van de winkel. Wat ligt daar? Oranje Smik-Smaks – nooit van gehoord maar het zijn wittebroodjes gevuld met abrikozenconfiture. Oranje tompoezen staan er ook, maar daarover heeft Appie niet goed nagedacht: tompoezen hap je niet af op de bank zonder ongelukken.

Dan de Edah Lekker & Laag, als laatste. Ballonnen, oranje mergpijpen en oranje vla van Campina, dan heb je het wel gehad. Een rijke buit, niettemin, en de keukenproeftafel staat goed vol. Twee puddingen, drie soorten koek, chips en hamburgers. Het voetbalplezier staat op de gezichten van de Thijssentjes te lezen.

Maar de hamburgers vallen tegen. De burger zelf, oordeelt de oudste, is smakelijker dan die van de McDonalds, maar het broodjes is (nog) slapper en de kaas hetzelfde. Van de koekmanifestaties smaken de mergpijpen gewoon naar mergpijpen, zijn de AH-glacés het sterkst met sinaasappelsmaak geladen en het smeuïgst, en leggen volwassenen en kinderen de Smikkel-Smakkel snel weg: kleffe broodjes met mierzoete abrikozenjam.

Dan komt de hoofdmoot aan de beurt, het zuivel. Het oordeel van mijn lieve kleinen: de vla van Campina springt eruit – die is gewoon lekker. De C1000-bavarois smaakt chemisch; de Monatoet proeft wat natuurlijker maar heeft rare witte bolletjes in de saus, en de C1000- yoghurt, ten slotte, komt in de buurt van Campina maar het sinaasappelstofje juicht wat al te uitbundig om aan puur natuur te doen geloven. Dat wordt afzien op de bank.