10 juni De schelp van de schaalhoornslak wijkt door

zijn napvorm af van het bekende slakkenhuis. Eigenlijk is het een primitieve schelp, want het gewonden slakkenhuis moet zich ooit ontwikkeld hebben uit de kegelvorm. Bij de gewone schaalhoorn is de bruine, gelige of groenige schelp variabel van hoogte, breedte en structuur. Vanaf de top naar de rand is de buitenkant grof geribbeld. Onregelmatige groeilijnen kruisen de ribbels. De stompe top zit meestal iets voor het midden.

De gewone schaalhoorn is in Zeeland levend te vinden op dijkstenen. Drooggevallen zit de slak muurvast op de steen vastgezogen. In het lege huisje is aan de glanzende binnenkant het hoefijzervormige indruksel te zien van de sterke spier, waarmee de slak met zijn huisje verbonden is. Bij vloed kruipt het dier al algen schrapend van de ondergrond steeds naar links. Hij beschrijft zo een cirkel van ongeveer een meter en komt dan vanzelf terug op zijn vaste rustplek, waar hij precies in past. De schelprand is aangepast aan de oneffenheden van de ondergrond.

Lezer Cees Verkerke geniet dagelijks van zijn tuin en maakte er een boek over: ’ZINtuiGEn’. Een lief boek vol verrassende foto’s en gevoelige teksten. Verkerke beleeft met al zijn zintuigen zijn tuin aan de rand van een groot nieuwbouwproject. Het boek is voor euro 15,- (inclusief verzendkosten) per e-mail te bestellen: ceesverkerke@xs4all.nl. Met de opbrengst van de eerste 1000 boeken wordt een concreet projectvoor natuur beschermingseducatie gefinancierd.