Van Ulsen niet eerste talent dat afhaakt

Commentaar aan de pers geven wil ze voorlopig niet. Misschien over een maand of twee. De beslissing viel haar zwaar, maar lijkt onherroepelijk. Sigrid van Ulsen is per direct met tafeltennis gestopt.

Dat is opmerkelijk, want Van Ulsen (19) was onmiskenbaar een talent. Ze behoorde tot het Olympic Talentteam, zeg maar: Jong Oranje. Met Linda Creemers en Carla Nouwen was ze het vrouwelijk smaldeel van de groep waarvan Barry Wijers, Bob Franssen en Pim de Goede het mannelijke segment vormen. Drie gratiën en drie musketiers, volop in ontwikkeling voor het grote werk, voor de tafeltennistop in Nederland en, op termijn, daarbuiten.

Die ontwikkeling gaat moeizaam. Niet alleen Van Ulsen trok zich terug, al eerder kwamen Jörg de Cock, Kalun-Yu en Daan Sliepen tot de conclusie dat een topsportcarrière er voor hen niet inzat. De eerste twee gingen naar het buitenland, maar bleken daar té lichtvaardige gelukszoekers met weliswaar een aardig talent, maar ook een tekort aan vasthoudendheid. Sliepen (25), die nog wel eredivisie speelt, heeft zich als international afgemeld omdat hij zijn studie voorrang geeft.

Pieke Franssen, coach van het Olympic Talentteam, betreurt de afzeggingen, maar is niet verbaasd. ,,Ik zie het overal gebeuren. Ook in het buitenland vallen veel medaillewinnaars van jeugd-EK's af als ze naar de senioren gaan. Alleen ambitie hebben is niet genoeg; er komt meer bij kijken.''

Zoals trainingsintensiviteit en volharding. ,,Je moet dagelijks zes uur trainen'', zegt Franssen. ,,Progressie gaat langzaam. En dan komt de fase van de keuzes, als je tussen de zeventien en 22 bent. Sport of werk? Tafeltennis of studie?''

Van Ulsen kon zich niet meer motiveren. Een trainingsstage in China, mooi toch voor een 19-jarige, bracht haar slechts de twijfel of ze hier wel mee wilde doorgaan. Tafeltennis is leuk, maar een honderd procent inzet om voor de top te gaan, is ook veelgevraagd. Franssen: ,,Daar komt bij dat je pas aan je top komt als je tegen de dertig loopt. Je kijkt jarenlang tegen de achterstand ten opzichte van de Chinezen aan. Die beginnen veel jonger, hebben op hun twintigste al die trainingsuren al gemaakt. Maar in Nederland hebben we geen professionele verenigingen.'' Als dan ook nog blijkt dat het niets oplevert en de top-50 van de wereld ver weg is, vervluchtigt de ambitie en krijgt de maatschappelijke carrière voorrang.

Van Ulsen besloot alleen nog competitie te spelen en geen internationale toernooien meer. Dat sloot haar op in de ongewenste paradox van de hobbyspeelster met topsportkarakter. En dat botste. ,,Een beetje topsporten kan ik niet. Je moet er helemaal voor gaan of niet.''

Haar achterblijvende collega's Creemers en Nouwen gaan eind april mee naar het WK in Bremen. Franssen: ,,Zij tonen nu het juiste doorzettingsvermogen en boeken progressie. Maar het is een weg van lange adem. Je kunt pas oordelen of je geslaagd bent als je 27, 28 bent.''

Voor beiden duurt dat nog een jaar of zeven.