Misschien worden ze wel christen

In een wekelijkse serie besteedt Trouw in woord en beeld aandacht aan het hedendaagse christendom. Hoe staat de (christelijke) God van Nederland ervoor? Aflevering 50 (slot): jeugdkerk Cross Vision in Drachten.

'Heer, wilt u engelen om dit gebouw zetten, zodat er geen duistere macht meer naar binnen kan. En wilt u laten zien hoe tof de relatie met u is.“

Het is zondagavond in Drachten, kort voor aanvang van jeugdkerk Cross Vision in een gebouw van de christelijke scholengemeenschap Liudger. In de kelder van de school is het 'kernteam' van de jeugdkerk bijeen- een tiental jongeren, verantwoordelijk voor de praktische gang van zaken. Staand in een kring bidden de teamleden voor een goed verloop van de maandelijkse viering.

“Wilt u met de band zijn, Heer, en met de techniek“, zegt een jongen. “Wilt u de zenuwen wegnemen zodat we u kunnen grootmaken.“

Een meisje: “Heer, ik ben echt wel vol verwachting voor deze avond. Wilt u grote dingen doen, in Jezus' naam.“

Ook het 'spreekteam' van Cross Vision (verantwoordelijk voor de 'inhoud') bereidt zich voor. Ze zitten in het kantoortje van de conciërge, tussen verbandtrommels, fietspompen en bosatlassen. Een belangrijk programmaonderdeel van de jeugdkerk is de 'getuigenis'. Vanavond zal Hanna die geven: haar persoonlijke visie op het thema 'the difference', het verschil tussen een christen en een niet-christen.

“Tot twee uur vanmiddag wist ik nog steeds niet wat ik zou zeggen“, zegt Hanna. Gisteren begon ze zich daar toch wat bezorgd over te maken. “Ik dacht: Heer, als u mij niets geeft sta ik voor schut.“ Maar vanmiddag, in de auto bij haar vriend Hendrik, kwam het inzicht.

Hanna: “Ik ben niet geloviger dan een ander, maar bij al mijn keuzes weet ik dat ik ooit Jezus zal ontmoeten. Een christen kijkt niet achterom naar wat hij verkeerd heeft gedaan. Daarvoor is Jezus al gestorven. Een christen kijk vóóruit, naar de wederkomst.“

Het is even stil in het kantoortje. “Hanna, ik vind dit héél sterk“, zegt iemand. De anderen knikken. Hanna glimlacht. “De vorige keer ging het ook goed. Ik kwam het podium af en ik wist: dit was ík niet. Iemand had de regie overgenomen.“

Een klein jaar bestaat Cross Vison nu. “We zijn een startende onderneming“, zegt Edwin van der Ens (36), leider van het spreekteam. Je moet hem en Marco van der Velden (43) van het kernteam niet de 'drijvende krachten' noemen, maar 'een coachende rol' hebben ze wel. Bovendien brengen ze 'ervaring en gedachten' in.

“Jongeren hebben vragen die in een gewone dienst niet beantwoord kunnen worden“, zegt Van der Ens. “Hier nemen we de tijd voor ze en spreken ze aan in hun eigen taal.“

“Maar we zijn géén nieuwe kerk“, benadrukt Van der Velden. “Ja, we gebruiken het woord 'kerk'. Dat is om de jongeren niet te foppen. Wat wij doen heeft wel met kerk te máken. Het is niet zomaar een feest in een school.“

Een schoolgebouw is volgens Marco van der Velden heel geschikt voor jeugdkerk. “Een grote gereformeerde kerk of de Bethelkerk van Bottenbley is misschien handig, maar die hebben toch een stempel. Een school is neutraal. Een dorpshuis of een gymzaal trouwens ook.“

De contacten met de bestaande kerken zijn 'nauw', zegt Marco van der Velden. Zo voorkom je een 'koude douche': dat jongeren in de jeugdkerk enthousiast worden voor het geloof en later tot hun teleurstelling merken dat het er in de traditionele kerk anders aan toegaat.

In de gang loopt Wim Zuur (22), lid van het kernteam. Hij is vanaf het begin betrokken bij de jeugdkerk, zegt hij, en hij offert er graag zijn vrije tijd voor op. “Voor het goede doel hè? Mensen met het Evangelie in aanraking brengen.“ Hij heeft weinig tijd om te praten. Wim Zuur trekt een oranje hesje aan. “Ik ga nu het parkeerteam helpen.“

In de aula begint de band Radical te spelen. Bezoekers druppelen binnen. Achterin de zaal leunen een paar jongens nonchalant tegen de snoepautomaat, vooraan bij het podium bewegen hoofden op het ritme van de muziek. “We gaan lekker zingen“, zegt de lange zanger. ,,Doe maar mee: 'Heer, U bent welkom!'“

De sfeer blijft wat tam, zelfs als de band klassiekers uit de befaamde Opwekkingsbundel inzet: 'Heer, ik wil heel dicht bij U komen' en 'Van de stal tot het kruis, droeg U mijn pijn'. Een enkele voet tapt op de vloer.

“Een beetje stug“, typeert Edwin van der Ens het publiek deze avond. “Ik zie veel onbekende gezichten, jongeren uit traditionele gemeenten. Die zijn niet zo uitbundig.“

Op het podium doet Hanna haar 'getuigenis'. “Als een christen altijd goed zou doen“, zegt ze, “was niemand een échte christen. Maar God zegt: Jan, Piet, Klaas, wat gebeurd is, is gebeurd en ik heb het op me genomen. Niet alleen je zonden, maar ook je schaamte en je spijt.“

“Jeugdkerk, dat is precies goed“, zegt vaste bezoekster Hirma (15). “Een kerk met een orgel, dat is niks voor de jeugd. Hier heb je geen saaie liedjes, en maar een klein stukje uit de Bijbel, net genoeg. Als je nog maar pas gelooft, is het al snel te veel.“

Op het podium heeft Lize (19) nog een paar afsluitende mededelingen. Voor wie geïnteresseerd is geraakt, zegt ze, zijn er 'leuke boekjes'. En volgende maand is er natuurlijk wéér jeugdkerk.

“Vroeger was er op zondag niets te doen in Drachten“, zegt Lize even later, terwijl de bandleden hun instrumenten inpakken. ,,Nu kunnen jongeren hier terecht. En misschien worden ze wel christen.“ Mijmerend: “Dat zou écht cool zijn. Anders gaan ze verloren.“